Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Τα ετερώνυμα έλκονται? αιώνιο αναπάντητο ερώτημα..

Είναι ένα από αυτά τα θέματα που απασχολούν χρόνια τώρα τούτη εδώ την κοινωνία. Η Φυσική τη βρήκε την απάντηση και δηλώνιε ευθαρσώς ότι.. ΝΑΙ έλκονται! Ώθηση και απώθηση. Και έρχεται τώρα η ώρα να σκεφτούμε αν συμβάινει το ίδιο και στις ανθρώπινες σχέσεις.. Αν και τείνω προς το ότι όντως τα αντίθετα κυνηγιούνται και έλκει το ένα το άλλο όπως οι μαγνήτες, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Σε εμένα προσωπικά ισχύει. Αλλά εγώ έχω ψυχολογικά προβλήματα και μια αιώνια αντίδραση από την κούνια μου οπότε ξέρω πως δεν αποτελώ παράδειγμα για να υποστήριξω τη θεωρία ώθησης-απώθησης ανομοίων. Οπότε ας πούμε ότι πιστεύω το αντίθετο. ¨Οτι τα ομώνυμα έλκονται. Και πριν προλάβετε να μου πείτε όχι και μα, μου, σου, του....θα σας φέρω χαρακτηριστικές εικόνες στο μυαλό..
Ποιος από εσάς δεν θυμάται τους φλώρους του σχολείου να τα φτιάχνουν μεταξύ τους?
Η μάλλον δείτε το αλλιώς..Έχετε δει πολλούς που ακούνε κλαρίνα να είναι με κοπέλες που ακούνε heavy metal? (καλά είναι λίγο ακραίο το ξέρω...!)
Τώρα σκεφτείτε πόσα ζευγάρια είναι τόσο ίδια που να θέλουν και να λένε τα ίδια πράγματα και στο τέλος να χωρίζουν γιατί έχουν πεθάαααααααανει από την πλήξη τους; Μάλλον αρκετά..
Που θέλω να καταλήξω όμως; Όπως πάντα πουθενά συγκεκριμένα και ειδικά!
Πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Κάποιοι άνθρωποι ψάχνουν το άλλο τους μισό να είναι κατ΄εικόνα και καθ'ομοίωση τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν μία ήρεμη σχέση χωρίς εκρήξεις, φωνές και ξύλο αλλά γρήγορα θα ξεθυμάνει γιατί έρχεται το διαβολάκι της βαρεμάρας να τους χαλάσει την ησυχία τους.
Όσοι αρέσκονται στο να βρίσκουν ανθρώπους που είναι αντίθετοι το μόνο σίγουρο είναι θα ζήσουν έντονα (με ότι αυτό περιλαμβάνει) και θα αποκομίσουν πολλά περισσότερα πράγματα από το ετερώνυμο τους. Και αυτοί οι άνθρωποι επειδή ρισκάρουν είναι  πολύ πιο πιθανόν να ερωτοχτυπηθούν από το αντίθετο τους με την πρώτη ματιά. Αλλά εδώ θα σας πω και την άλλη θεωρία μου ότι οι μεγάλοι κεραυνοβόλοι έρωτες είναι καταδικασμένοι να μην ολοκληρωθούν. Αλλά αυτο είναι άλλο post. Απλά σας το είπα γιατί οι συνειρμοί μου είναι λίγο ξεκούρδιστοι τελευταία και θέλουνε συντονισμό..
Οπότε μην τρελένεστε να δώσετε απάντηση γιατί η Φυσική έχει τον κανόνα της αλλά η ζωή έχει τις εξαιρέσεις. Και αφού στις ανθρώπινες σχέσεις όλα επιτρέπονται ας διαλέξει ο καθείς αν ωθείται από τα ομώνυμα ή τα ετερώνυμα..

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΤedxThessaloniki. Zoύμε το σήμερα. Δημιουργικά. Μπαίνουμε σφήνα στη ρουτίνα .



Μια ομιλία που μας ταρακουναέι. Που μπαίνει σφήνα στη ρουτίνα μας. Ακούστε τι έχει να πει. Σοβαρά μιλάει...
Σφήνα
{Μάριος Σπύρογλου}

Πως ξεφεύγουμε από τα θέλω μας;

Έχετε ευχηθεί κάτι και όταν αυτό πραγματοποιήθηκε να το μετανιώσετε; Λογικά ναι.. Δεν είναι τυχαίο που λένε Πρόσεχε τι εύχεσαι..Το ότι μετανιώνουμε μπορεί να οφείλεται σε κάποια αλλαγή εσωτερική ή εξωτερική ή σε λανθασμένη εκτίμηση των θέλω μας. Επίσης, δεν σκεφτόμαστε ότι μια επιθυμία μας κρύβει από πίσω πολλά σταυροδρόμια που δεν έχουμε υπολογίσει και ίσως τελικά να μην θέλαμε να διαβούμε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να μην ονειρευόμαστε κάπως το μέλλον μας και να μην μουρμουρίζουμε ευχές όταν πέφτει ένα αστέρι αλλά να σκεφτόμαστε και την αντίπερα όχθη αυτού που ζητάμε. Εγώ όμως έχω ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα.. Ξέρω τι ¨δήθεν¨ θέλω (και λέω δήθεν γιατί αυτό το θέλω μου έχει επηρεαστεί και από εξωτερικούς παράγοντες: βλέπε γονείς, φίλους, κοινωνικά πρότυπα) ξερω τι θα μου προσφέρει ο δρόμος που λχω επιλέξει, ξέρω πως να φτάσω εκεί, αλλά εύχομαι να βρω λίγο πριν το τέλος ένα μονοπάτι και να λοξοδρομήσω. Θέλω να ξεφύγω από τα θέλω μου γιατί ξέρω πως δεν θα με κάνουν ευτυχισμένη, Δεν θα με κάνουν να βρω αυτό που είμαι ή αυτό που μπορώ να γίνω.Το μόνο που ελπίζω και εύχομαι λοιπόν είναι να βρεθεί κάποιος να μου δείξει το μονοπάτι την κατάλληλη στιγμή πρωτού συνειδητοποιήσω πως είναι μονοδρομος ο δρόμος που έχω πάρει και ότι και αν κάνω δεν γυρίζει πίσω. Έτσι θα δω πραγματικά όλη τη διαδρομή και όχι μόνο το στόχο-προορισμό. Άλλωστε το ταξίδι μετραέι έτσι δεν είναι; Εγώ ήδη σχεδιάζω το χάρτη..

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Τι κάνουμε σε τούτο εδώ τον κόσμο...

Γεννιόμαστε χωρίς καν να το ζητήσουμε. Και όμως είμαστε ευγνώμονες που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Ο κάθε ένας μας είναι τυχερός που του δόθηκε το δώρο της ζωής. Έχουμε αναρωτηθεί όμως τι κάνουμε σε αυτόν εδώ τον (μάταιο;) κόσμο; Όλα είναι δομημένα στη ζωή μας αν το σκεφτούμε. Τα κοινωνικά πρότυπα υπάρχουν πριν από εμάς και για εμάς για να βάζουν τα πράγματα σε μία τάξη. Τα θέλω μας είναι πολύ κοινά αν το σκεφτούμε αν και εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ διαφορετικοί.., Τυχαίο; 
Στα 10 μας θέλουμε παιχνίδι και ξεγνοιασιά
Στα 13 μας θέλουμε φίλους, παρέες και εξόδους
Στα 16 μας θέλουμε να γνωρίσουμε τον κόσμο, να ζήσουμε έντονα, στο κόκκινο
Στα 18 μας θέλουμε να τελειώσει το "μαρτύριο" του σχολείου και να ζήσουμε μια ξέφρενη φοιτική ζωή.
Στα 24 μας θέλουμε το πτυχίο μας και μια δουλειά να μας περιμένει
Στα 27 μας απομυθοποιούμε τη δουλειά μας και ψάχνομαστε. Μάλλον θέλουμε οικογένεια.
Στα 35 θέλουμε απλά λεφτά γιατί οι υποχρεώσεις είναι στο φουλ. Θέλουμε και ταξίδια αλλα΄που να αφήσεις τώρα τα παιδιά...
Στα 40 θέλουμε αύξηση. Τόσα χρόνια εκεί μέσα το δικαιούμαστε..
Και μάνι μάνι έχουμε ζήσει σχεδόν τη μισή ζωή μας. Και τι? Και που είμαστε? Που είστε?
Αυτά είναι τα σχέδια μας για τη ζωή; Και τα κάνουμε όλα αυτά και είμαστε ευτυχισμένοι...Είμαστε;
Αυτό είναι ευτυχία; Η εκπλήρωση αυτών των στόχων λέγεται επιτυχία ή κωλοφαρδία. ¨ΟΧΙ ευτυχία.
Αν δεν ψάξουμε μέσα μας να βρούμε αυτό που είμαστε και να φτάσουμε στην αυτοπραγμάτωση η ευτυχία θα πλησιάζει ίσβως αλλά δεν θα μας ακουμπά.
Είμαι πολύ ρεαλίστρια για φιλοσοφικές αναζητήσεις αλλά και πολύ μικρή για να δεχθώ τον ρεαλισμό που μου προσφέρει τούτος εδώ ο κόσμος. Ελπίζω να μην συμβιβαστώ, Και να κοιτάω μέσα μου, και γυρω μου, και να βρω το σκοπό μου, και να τον ακολουθήσω. Να φτάσω στο ένα, στο ένα που έχω μέσα μου και ακόμα το αναζητώ. Στο ένα και το αυτό. Εμένα

HURTS - Wonderful Life

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Γιατί ζηλεύουμε;

ΖΗΛΙΑ< Σύνθετο συναίσθημα. Προέρχεται από το θυμό και το φόβο. Ζηλεύουμε κάποιον επειδή κατά βάθος είμαστε θυμωμένοι που έχει περισσότερα από εμάς ή ζει καλύτερα από εμάς και ζηλεύουμε και όταν φοβόμαστε μην χάσουμε κάποιον λόγω ανεπάρκειας του ευατού μας. Ζηλεύουμε το έταιρον ήμιση γιατί φοβόμαστε ότι θα βρει κάτι καλύτερο από μας ή επειδή δεν έχουμε αυτοπεποίθηση. Ακόμη και αυτοί που δηλώνουν πως δεν ζηλεύουν οι ψυχολόγοι λένε ότι ψεύδονται και αυτό γιατί μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι νιώθουν ανώτεροι από τους άλλους και έχουν την ανάγκη να το αποδέιξουν,.

Η ζήλια είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Σκεφτείτε τα μικρά παιδάκια που τα θέλουν όλα δικά τους και ζηλεύουν όταν χάνουν την προσοχή των άλλων. Όλοι λίγο πολλοί έχουμε αισθανθεί ζήλια, Το θέμα είναι πως τη διαχειριζόμαστε. Συχνά η ζήλια σε θολώνει, είναι πολύ δυνατό συναίσθημα. Δεν λέμε άλλωστε χωρίς λόγο " Τυφλώθηκε από τη ζήλια."Για να μειωθεί το συναίσθημα της ζήλιας πρέπει να συμβούν δύο πραγματα. Να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας κατα αρχήν και στον άλλον κατά δευτερον. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τη ζήλεια υπερ μας. Αντί να φθονούμε κάτι να προσπαθήσουμε να το φτάσουμε με προσωπικό κόπο και αντί να κάνουμε σκηνές ζηλοτυπίας να κάνουμε πρώτα αυτοκριτική και να εντοπίζουμε τη ρία του"κακού"..

η ζωή που ζούμε στα όνειρα μας..

Όλοι μας βλέπουμε όνειρα. Είτε τα θυμόμαστε είτε όχι , είτε είναι ασπρόμαυρα είτε πολύχρωμα..Με τα όνειρα έχουν ασχοληθεί πολλοί επιστήμονες ,είτε γιατί εμφανίζονται και πως, είτε τι σημαίνουν ,αλλά ακόμη δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, Αυτό κατά τη γνώμη μου συμβαίνει γιατί τα σύμβολα στα όνειρα έιναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο , γιατί τα όνειρα μας είναι η δέυτερη ζωή μας, Ίσως η δεύτερη "σουρεάλ" ζωή μας. ¨Οπως διάβασα πριν λίγο καιρό: Στα όνειραζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτή του εσωτερικού μας κόσμου που δεν έχει κανόνες χωροχρονικούς και αιτιότητας σαν αυτούς που γνωρίζουμε και βιώνουμε στην κατάσταση της εγρήγορσης. Αλλά η εμπειρία μας μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο πραγματική.
Πόσες φορές έχετε ξυπνήσει από όνειρο τρομαγμένοι, ιδρωμένοι ή και με ένα χαμόγελο ευτυχίας;.Τα όνειρα μας δημιουργούν συναισθήματα γιατί ο εγκέφαλος συνεχίζει να δέχεται ερεθίσματα όταν κοιμόμαστε. Επίσης, μου έχει συμβεί ορισμένες φορές να έχω πλήρη συναίσθηση ότι είμαι σε όνειρο και να μπορώ να δρω αυτοβούλως, Το μόνο που δεν μπορώ να αλλάξω ή να επέμβω είναι ο χωροχρόνος. Και εκεί είναι πολύ εύκολο να μπερδέψεις την αλήθεια με την φαντασία. 
Ζούμε μια άλλη ζωή στα όνειρα μας: Ναι αλλά χωρίς συνέχεια και σειρά. Ζούμε διάσπαρτα επεισόδεα που μπορεί να τα νιώθουμε εξίσου αληθινά με την πραγματική μας ζωή. Είναι όμως πολύ εντυπωσιακό ότι σε 8 ώρες ύπνου νομίζουμε ότι το όνειρο κράτησε 5 λεπτά. Ο χρόνος χάνει την λογική του στα όνειρα μας,
Σε ένα φόρουμ διάβασα αυτό: 
Όταν ονειρευόμαστε, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί κανονικότατα σαν να δέχεται αληθινά ερεθίσματα, και δίνει στους επιστήμονες την εικόνα ενός εγκεφάλου που βλέπει, ακούει, οσμίζεται, γεύεται, πιάνει, κινείται, κλπ, και επεξεργάζεται πληροφορίες σαν να τις δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον, με τη διαφορά ότι το σώμα κοιμάται και τίποτε από όλα αυτά δεν παρατηρείται να συμβαίνει σε αυτήν την πραγματικότητα...
Έχουμε έναν δεύτερο μυστηριώδη εαυτό, ο οποίος ζει κανονικά σε έναν παράλληλο κόσμο, τον κόσμο των ονείρων: ένα ολόκληρο εναλλακτικό σύμπαν. Μια μυστηριώδης ονειρική γεωγραφία που το πανόραμά της ξανοίγεται μέσα μας. Την εξερευνούμε ασυνείδητα μέσα από αινιγματικές εμπειρίες και βιώματα που καταγράφονται από τον εγκέφαλό μας ως αληθινά, για τον οποίο έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι ενώ ονειρευόμαστε συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά σαν να βιώνει πραγματικές καταστάσεις.
Έτσι δεν χρειάζεται να ερμηνεύουμε τα σύμβολα που εμφανίζονται στα όνειρα μας αλλά τα συναισθήματά μας και τον τρόπο που αντιδράμε. Πιστεύω πως τα όνειρα συχνά μας προφυλάσουν από επιλογές που θα κάναμε και αποφάσεις που θα πέρναμε. Λειρουργούν σαν πειραματικό στάδιο για όσα θέλουμε να κάνουμε. ¨Αλλες φορές μας προειδοποιούν και άλλες μας προβληματίζουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δνε μπορούμε να τα αγννοήσουμε γιατί μας επηρεάζουν.
Μπορείτε να διαβασετε σχετικά άρθρα εδώ: http://www.ihnilatis.gr/dreams.htm, 
http://www.40kai.gr/orca/topic/%CE%9F-%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A3-%CE%A5%CE%A0%CE%9D%CE%9F%CE%A3.htm

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Αισιόδοξη μπροστά από ένα αβέβαιο μέλλον...Γίνεται;

Η κατάσταση της χώρας μας παραμένει κρίσιμη. Εδώ και ένα μήνα παραδέχομαι πως έχω σταματήσει να παρακολουθώ τα νέα δεδομένα της οικονομικής κρίσης. Ακούω μόνο απόψεις, ούτε καν τις διαβάζω. Φτάνουν στα αυτιά μου απίστευτα πράγματα που όλοι τα θεωρούν πιθανά ενδεχόμενα. Πτώχευση κράτος, πιθανότητα δικτατορικών καθεστώτων, επιστροφή στη δραχμή, έξοδος από την Ευρωπαική Ένωση. Η εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου ή όλη αυτή η κινδυνολογία είναι ένας τρόπος να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα. Με κατηγορούν που είμαι αισιόδοξη. Με κατηγορούν που θέλω να φύγω στο εξωτερικό για σπουδές ενώ η χώρα βρίσκεται χρεωμένη ως εκεί που δεν πάει. Με κατηγορούν που πιστεύω πως για όλα αυτά φταίει η διαφθορά σε αυτή τη χώρα και μου λένε πως δεν ξέρω...ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΞΕΡΩ! Ξέρω ότι είμαι 21 και με χαρακτηρίζουν παιδί των 700 ευρώ, ξέρω ότι γελάνε όταν τους λέω πως θα βρω δουλεία σε αυτό που σπούδασα και αμφιβάλλουν για τις ευκαιρίες που θα μου παρουσιαστούν. Το αβέβαιο μέλλον μου είναι δυνατόν να ανησυχεί όλους τους άλλους εκτός από εμένα; Η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω. Ας με πείτε αφελή και μικρή. Δεν με πειράζει. Και προτού μου απαντήσετε θα σας πως ότι δηλώνω αισιόδοξη. Αισιόδοξη ότι αυτή η χώρα θα δώσει ένα μάθημα στις επόμενες γενιές και ένα μήνυμα στις υπάρχουσες; Η ηθική είναι βασικό συστατικό για μια επιτυχημένη οικονομία. Και ήρθε η ώρα να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Πέρασαν 10 χρόνια! Μεγαλώσαμε πια....

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ BLOGS.


Συνεχιζονται οι πιεσεις μεσα στο ΠΑΣΟΚ,στα αρμοδια κρατικα στελεχη για τη δημιουργια νομοθετικου πλαισιου για τα Ελληνικα blogs,το οποιο φυσικα θα περιλαμβανει εκτος των αλλων και την αρση της ανωνυμιας.
Οπως πληροφορουμαστε,το ΠΑΣΟΚ θελει να πλασαρει το νομοσχεδιο,με την δικαιολογια της παταξης της μαυρης εργασιας δημοσιογραφων και λοιπων αρθρογραφων στα διαφορων ειδων ενημερωτικα blogs τα οποια εχουν ξεφυτρωσει.
Παραλληλα,η δολοφονια του Σωκρατη Γκιολια,εμπνευστη του troktiko,οπως επισης και το λουκετο στο blog μετα την εκτελεση του,θα αποτελεσει ακομη ενα πατημα για να γινει πραξη το νομοσχεδιο.
Δυστυχως η κυβερνηση του opengov και της διαδραστικης επικοινωνιας μεσω διαδικτυου,προσπαθει με καθε τροπο να φιμωσει ή να αυτολογοκρινει τις ανεξαρτητες φωνες του διαδικτυου,επικαλουμενη χιλια μοιρια πραγματα.

Στο σημειο αυτο να σημειωσουμε για ακομη μια φορα,πως μεχρι και σημερα,αρση της ανωνυμιας στα blogs τα οποια εχουν καταληξη .com και υπαγονται στην Αμερικανικη νομοθεσια,δεν γινεται για εξυβριση ή συκοφαντικη δυσφημιση,χωρις αυτο να σημαινει πως ο καθενας ειναι καλο να ανοιξει ενα blog και τα αρχιζει να βριζει.

Απο την αλλη πλευρα,συμφωνα παντα με τις ιδιες πηγες,ο αρμοδιος υπουργος,δεν θελει να αναλαβει το πολιτικο κοστος για κατι τετοιο...με αποτελεσμα να ψαχνονται τωρα για το πως θα περαστει το νομοσχεδιο.

Κατα τα ψεματα,ειμαστε 5 χρονια στην Ελληνιη blogσφαιρα και την αλητεια που εχουμε δει τους τελευταιους μηνες...δεν την εχουμε ξαναδει ποτε.
Δημοσιοκαφροι που τους εχει ξερασει το ιδιο το συστημα το οποιο δημιουργησαν,εχουν ανοιξει το δικο τους παραμαγαζο εδω μεσα,για να εκπληρωνουν "συμβολαια" και επιθυμιες των χορηγων τους...οπως θα εκαναν εαν εργαζονταν σε καποιο απο τα παραδοσιακα ΜΜΕ...
Αυτο ομως σε καμια περιπτωση δεν σημαινει πως τα blogs πρεπει να αποκτησουν νομικο εκπροσωπο ή διαχειριστη.

Η μαγια των blogs εκτος απο την ελευθερια της γνωμης και της εφρασης ειναι και το δικαιωμα της ανωνυμιας που σου παρεχουν,ωστε να μπορεις να εκφρασεις χωρις φοβο αυτο που θες.
Οσο για τους δημοσιο-καφρους της συμφορας,κανουν κρα απο μετρα το ποιοι ειναι,το ποια blogs εχουν και το ποιους σκοπους εξυπηρετουν...συνεπως μονο επικινδυνοι δεν ειναι...
Αστιοι και τραγικοι θα λεγαμε ισως...

Αναδημοσίευση από: ΠΡΕΖΑ TV
30-7-2010