Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Ζώντας στην εποχή του ανικανοποίητου

το περιοδικό του Εργαστηρίου Ρητορικής και Λόγου
Ζώντας στην εποχή του ανικανοποίητου
Δημιουργική Γραφή


Έχω παρατηρήσει ότι, εμείς οι άνθρωποι δε βλέπουμε τους ανθρώπους που είναι γύρω μας,  μπορεί να τους κοιτάμε, αλλά δε τους βλέπουμε γιατί είμαστε βυθισμένοι στις σκέψεις μας. Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως την επόμενη φορά που θα βγω από το σπίτι μου για να χαθώ και εγώ μέσα στο πλήθος της πόλης ότι θα εμβαθύνω το βλέμμα μου στους συνανθρώπους μου και θα αρχίσω πραγματικά να τους βλέπω, θα μετατρέψω τα μάτια μου σε μικροσκόπιο, έτσι ώστε να παρατηρήσω και την πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια.

Ξεκίνησα λοιπόν να παρατηρώ τους ανθρώπους παντού, στο δρόμο, στα μέσα μεταφοράς, στην αγορά, στις καφετέριες… Αυτό που παρατήρησα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια αδιόρατη μελαγχολία στα μάτια τους. Αυτή η μελαγχολία των ανθρώπων προέρχεται από το αίσθημα του ανικανοποίητου που έχουμε. Μπορεί τις περισσότερες φορές να έχουμε μεν όλα αυτά που επιθυμούμε, αλλά αυτό δεν μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους, πολλές φορές μπορεί ακόμα και να μας απογοητεύει. Δυστυχώς, οι άνθρωποι μαραζώνουν μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Γιατί όταν έχεις όλα όσα θέλεις και παρόλα αυτά δεν είσαι ευτυχισμένος, τότε είναι που πέφτεις σε τέλμα, γιατί δεν ξέρεις πια τί ακριβώς να επιθυμήσεις.

Τριγύρω μου, βλέπω συνέχεια ανθρώπους που το βλέμμα τους δεν σου μαρτυρά κανένα συναίσθημα, ανοίγουν το στόμα τους και τους ακούς να ισχυρίζονται ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει έρωτας, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχουν αξίες, εμπιστοσύνη, φιλότιμο, ήθη. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως δεν παίρνουν αρκετή αγάπη από τους δικούς τους ανθρώπους και περιμένουν από αυτούς να τους χαρίσουν την αγάπη τους, με τον ίδιο τρόπο που περιμένουν οι ναρκομανείς τη δόση τους.

Η αγάπη όντως είναι η νομοτέλεια της ύπαρξης των ανθρώπων, αλλά μόνο όταν πρόκειται για την αγάπη που εσύ ο ίδιος έχεις να προσφέρεις απλόχερα στους άλλους.

Το να αγαπιέσαι δε θα ικανοποιήσει την ύπαρξη σου, εάν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να αγαπήσεις. Πληρωνόμαστε μονάχα από αυτά που εμείς χαρίζουμε στους άλλους.

Όταν λοιπόν ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας, για να ξεχυθεί από μέσα σαν ορμητικός χείμαρρος η αγάπη που έχουμε να δώσουμε, τότε και μόνο τότε, θα εξαφανιστεί μια για πάντα η μελαγχολία και θα πληρωθεί η ύπαρξή μας. Τελικά έχουν δίκιο όσοι λένε ότι:
Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...

http://www.lapsus.panteion.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4:zontas&catid=6:creativewriting&Itemid=7

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Συνεχής επαναλαμβανόμενη κυκλική πορεία


Ξυπνάς πρωί, (νυστάζεις αλλά τι να κάνεις..έτσι είναι η ζωή) ετοιμάζεσαι όπως όπως, πίνεις δύο γουλιές καφέ και τρως μισή φρυγανιά και έτσι μπουκωμένος όπως είσαι ξεκινάς για τη δουλειά. H διπλανή εικόνα είναι σίγουρα παραπλήσια με αυτή που φτιάξατε στο μυαλό σας. Αν σας ρωτήσω τι δουλειά κάνει σίγουρα θα φέρετε στο μυαλό σας τις λέξεις γραφείο-στέλεχος-δημοσιες σχεσεις-πωλήσεις και τα συναφή. Αν σας ρωτήσω τι μισθό παίρνει πάλι πάνω κάτω θα έχετε μια απάντηση και θα πέσετε και μέσα. Είναι όντως τοσο ανοιχτά βιβλία ατοί οι άνθρωποι? Φταίει η στολή (κοστουμάκι-χαρτοφύλακας-σκαρπίνι και μπλαζε ύφος με μια δόση απόλυτης κυριαρχίας και επιβολής) ή το κενό βλέμμα στο πρόσωπο τους? Πιστεύω και τα δύο. Είναι οι τύποι που (νομίζουν) ότι ζουν το απόλυτο όνειρο καριέρες και εύχονται να τους αξιώσει ο Θεός να γίνουν μια μέρα Golden Boys.. Μήπως έχουν αρχίσει να αλλάζουν οι προτεραιότητες σε αυτή τη ζωή? Οκ ..Γίνεσαι ένας αυτούς, δουλεύεις 15 ώρες τη μέρα (και άλλες 4 τις περνάς σπίτι με το netbook αγκαλιά και το bluetooth σε ετοιμότητα) και παίρνεις το μισθό των ονείρων σου. Το ένα και μοναδικό Σαββατοκύριακο που θα πάρεις ρεπό θα πας και εσύ στο σαλέ 5 αστέρων στο Καρπενήσι ( ναι οκ το Μοντανα είναι καταπληκτικό μέρος και η θερμανόμενη πισίνα μούρλια!) και μετά μια βόλτα στο χιονοδρομικό για αναμνηστικές φωτογραφίες που θα καταλήξουν σε μια ξύλινη κορνίζα στο γραφείο. Συγχαρητήρια. Βρήκες το νόημα της ζωής. Τώρα θα μου πεις ποια είμαι εγώ που στα λέω όλα αυτά και γιατί σε (κατα)κρίνω... Δικαίως αναρωτιέσαι. Είμαι μία από αυτές που ονειρευόταν να ζήσει όλα τα παραπάνω. Γιατί όταν το μυαλό σου είναι πάνω από το κεφάλι σου και η υπερφύαλη ματαιοδοξία σου χαράζει το χάρτη των ονείρων και των προτεραιότητων σου αυτά παθαίνεις! Και όταν αρχίσεις να τα ζεις συνειδητοποιείς (αν δεν πάρεις αμέσως την κάτω βόλτα) ότι  το μόνο που καταφέρνεις είναι αν διανύεις μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη κυκλική πορεία χωρίς κρυφά μονοπάτια για να εξερευνήσεις, χωρίς δίεξόδους, χωρίς σταυροδρόμια και κυρίως χωρίς τέλος. Η καθημερινότητά σου αναλώνεται σε μια ανακύκλωση στιγμών. Συγχαρητήρια..συνέχισε έτσι και η προαγωγή σε περιμένει.. Και που να δεις το καινουριο σου γραφέιο..Δεν θα θες να πηγαίνεις σπίτι. Γιατί δεν θα έχεις πια σπίτι.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Ψάχνοντας την τελευταία μας σελίδα

Κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος φευγει από τη ζωή μας παίρνει μαζί του ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας. Και με τη σειρά του βάζει το δικό του κομμάτι μέσα μας, σαν ενα παζλ που τα διαφορετικά κομμάτια του ενώνονται με έναν μαγικό τρόπο και κάθε φορά δημιουργούν μια νέα μυστική εικόνα. Ο θάνατος λένε έχει πολλά πρόσωπα. Εμείς βιώνουμε ένα από αυτά. Το πρόσωπο του έχει τη μορφή της μοναξιάς που μένει πίσω να μας συντροφεύει. Παράδοξο αλλά πραγματικό. Το θέμα είναι εμείς πως ο θάνατος είναι η υπενθύμιση της ζωής που όλοι μας ξεχνάμε. Οδυνηρός τρόπος για να θυμόμαστε και να ξυπνάμε από το λήθαργο αλλά απόλυτα αληθινός και καθηλωτικός. Κάθομαι συχνά και αναρωτιεμαι αν θα μάθουμε ποτέ την τελευταία σελίδα του βιβλίου μας.. ίσως μόνο όταν έρθει η ώρα της αλλίως μπορεί να σπασει η αλυσιδα της ζωής. Την πρώτη μας σελίδα, δηλαδή την πρώτη μας μέρα δεν την συλλογίζομαι ποτέ, πάντα στην τελευταία παέι το μυαλό μου. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται αιώνες τώρα,και εμείς οι κοινοί θνητοί περιμένουμε στωικα να μάθουμε τη δική μας ιστορία. Να γράψουμε τη δική μας τελευταία σελίδα που μετά θα σβηστεί και θα μείνουν τα ίχνης της.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Macondo. Gabriel Garcia Marquez

4x2=8Image by Darwin Bell via Flickr
Πολλά χρόνια αργότερα, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Aureliano Buendía θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον είχε πάει να γνωρίσει τον πάγο. Το Macondo ήταν τότε ένα χωριό με είκοσι σπίτια από πηλό και καλάμια, χτισμένα στην όχθη ενός ποταμού με διάφανα νερά, που κυλούσαν σε μια κοίτη με λείες πέτρες, άσπρες και τεράστιες, σαν προϊστορικά αβγά. Ο κόσμος ήταν τόσο νεόπλαστος, ώστε πολλά πράγματα δεν είχαν όνομα και για να τα αναφέρεις έπρεπε να τα δείξεις με το δάχτυλο.
Reblog this post [with Zemanta]