Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

why does my heart feel so bad

Και αν όλα γίνονται για κάποια λόγο ελπίζω αυτός να εμφανιστεί σύντομα μπροστά μου. Γιατί οι επιλογές που αναγκαστικά σε οδηγούν σε ένα μονοπάτι είναι οι πιο οδυνηρές. Οι πιο δύσκολες. Για να φτάσεις μέχρι το τέλος έχεις κάτι που σε σπρώχνει μπροστά και 10000 σκέψεις και συναισθήματα που σε κρατάνε πίσω. Και εσύ πρέπει να τα παρακάμψεις και να διαλέξεις. Και να μείνεις πιστός ακόλουθος αυτής της επιλογής αλλιώς μετά καταστρέφεις όλο το μονοπάτι. Και ας πονάει το κορμί σου, η καρδιά σου το είναι σου. Λες θα είναι για καλό. Και απλά σκέφτεσαι.. Έτσι είναι η ζωή θα σου πουν. Συμβαίνουν σε όλους. Ναι αλλά τώρα συμβαίνει σε εσένα. Και δεν σε νοιάζει για τίποτα και κανέναν άλλον. Περνάει άραγε η αγάπη; Δεν νομίζω.. Ο έρωτας περνάει και η αγάπη γίνεται μια γλυκιά σκέψη που κατοικεί όμως στην καρδιά. Έχουμε μπόλικο χώρο γι αυτήν. Εκεί δεν τσιγκουνευόμαστε. Προχωράω στο μονοπάτι μπροστά και κρατάω την αγάπη στο χέρι μου. Αυτήν δεν θα μου την πάρει κανείς. Την κουβαλάω μέσα μου. Εκεί είναι ασφαλής.



Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Όταν ο Μέρφι έμαθε το ΜΥΣΤΙΚΟ

Όντας επηρεασμένη από το ΜΥΣΤΙΚΟ που μας μαθαίνει για το νόμο της έλξης σκέφτομαι τι θα είχε να πει ο Μέρφι! Δέχομαι σίγουρα ότι όσο κάνουμε θετικές σκέψεις έχουμε περισσότερες πιθανότητες να προσελκύσουμε κάτι καλό παρά κάτι κακό, Και σίγουρα όταν βάλουμε κάτι σκοπό και το θέλουμε το βοηθάμε να συμβεί. Το θέμα είναι ότι όπως πολλές θέλουμε κάτι πολύ και το πιστεύουμε και αυτό γίνεται άλλες τόσες δεν γίνεται ποτέ. Δεν ξέρω αν είναι όλα θέμα τύχης ή πιθανοτήτων αλλά σίγουρα δεν έγιναν όλοι πλούσιοι επειδή είχαν κάθε μέρα στο μυαλό τους αυτή τη σκέψη όπως λέει η μαντάμ που έγραψε και το βιβλίο. Θεωρώ πλήρως υπερβολικό και χαζό το ότι αν θες ένα αντικείμενο πρέπει να σκέφτεσαι και να δρας σαν να σου ανήκει ήδη αλλά ισχύει ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε μία κατάσταση (και όχι αντικείμενα) πρέπει να σκεφτούμε πως θα θέλαμε πραγματικά να είναι και να στραφούμε προς αυτή την κατεύθυνση. 


Και εκεί που λέει ότι αν τα πράγματα είναι άσχημα είναι όλη η δύναμη στο μυαλό σου για να τα κάνεις όμορφα, ο κύριος Μέρφι μας υπενθυμίζει ότι απλά θα γίνουν χειρότερα. Και το περίεργο είναι ότι όλοι τασσόμαστε με την πρώτη θεωρία αλλά καταλήγουμε να μας συμβαίνει η δεύτερη.
Δεν μπορώ όμως να αποκλείσω τη θεωρία της έλξης έχοντας γύρω μου άτομα που επειδή είναι πολύ σίγουροι ότι θα καταφέρουν αυτό που θέλουν στο τέλος το πετυχαίνουν, ακόμη και χωρίς προσπάθεια. Συνήθως αυτά τα άτομα τα λέμε τυχερά. Αυτοί λένε ότι είναι απλά συνειδητοποιημένοι για το τι θέλουν και το κυνηγούν. 

Κάτι που συμβαίνει όμως σε όλους μας που αναφέρει ο Νόμος της Έλξης είναι ότι τα όμοια έλκονται, Όταν κάνουμε μια αρνητική σκέψη σίγουρα θα δημιουργήσουμε πολλές ακόμη μέχρι να σκάσουμε! Για το αντίθετο δεν είμαι ακόμη σίγουρη. Επειδή όμως τόσο καιρό έχω το Μέρφι στην τσέπη μου και με το παραμικρό τον επικαλούμαι λέω να αλλάξω στρατόπεδο για να δω πως περνάνε και οι άλλοι.Θα είμαι ευγνώμων γι αυτά που έχω και θα σκέφτομαι κάθε μέρα το στόχο μου γιατί είναι κάτι που θέλω πολύ συμβεί και αξίζει να του δώσω μια ευκαιρία, Και αν αύριο τέτοιο καιρό είμαι ακόμη στο κλινών αστυ θα στείλω ένα mail σε αυτή την κυρία να της τα πω ένα χεράκι...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

H Ελλάδα ενώθηκε.

Εδώ και μία εβδομάδα ζούμε κάτι το πρωτόγνωρο. Κάτι μαγικό. Οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στον κοινό ΄'εχθρό". Για πρώτη φορά όσοι και όσες κατέβηκαν στο Σύνταγμα άφησαν πίσω κομματικές ταυτότητες και ενώθηκαν με όσο αυθορμητισμό μπορεί να διακρίνει μια γενιά που αγανάκτησε να βλέπει τη χώρα της σε αυτά τα χάλια. Αγανάκτησε να περιμένει τα χειρότερα και να μην μπορεί να κάνει τιποτα. Την πρώτη μέρα που κατεβήκαμε ήταν όλα ακόμη ρευστά, ανοδιοργάνωτα και λίγο νωχελικά. Αρκετός κόσμος που κατέβηκε για να δει τι συμβαίνει εκεί, λιγοστά πανό, κανένα σύνθημα και πολλές μπύρες και κιθάρες. Όταν στο τέλος της βραδιάς ένα ΜΑΤατζής ζήτησε από ένα παιδί να του παίξει ένα τραγούδι με την κιθάρα σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά..
Τις επόμενες μέρες τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Όλοι και περισσότεροι έρχονταν με κατσαρολικά, τύμπανα, σφυρίχτρες και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να τους κάνει να ακουστούν. Οι μούτζες μπροστά από τη Βουλή έγιναν χιλιάδες..Τα συνθήματα ακούγονταν πιο δυνατά από ποτέ και άρχισαν να ξεπροβάλλουν όλο και περισσότερες σκηνές δίπλα από το συντριβάνι. Ο κόσμος ήρθε για να μείνει. Δεν πέρασε μια βόλτα και την έκανε. Μετά από 6 μέρες η πλατεία είναι ακόμη γεμάτη. Ο κόσμος αυτοοργανώθηκε. Έφτιαξε ομάδες και καθιέρωσε την καθημερινή συνέλευση όπου μιλάει όποιος θέλει και κρατάνε τα πρακτικά. Υπάρχει ομάδα καθαριότητας, ηλεκτρονικής υποστήριξης, περιφρούρησης, σίτισης, καλλιτεχνικών, ψυχραιμίας (ναι χρειάζεται και αυτή.!) ιατρείο, επικοινωνίας... Μία μικρή κοινωνία στο κέντρο της Αθήνας. Κανείς δεν βρίζει, κανείς δεν πλακώνεται, κανείς δεν απαξιώνει τον άλλον κανείς δεν φωνάζει κομματικά συνθήματα. Είναι όλοι μια πολύ μεγάλη παρέα που συνεργάζονται και συνομιλούν για το μέλλον της χώρα τους. Έχουν αιτήματα, ανησυχίες και πάνω απ όλα θέληση, Η Ελλάδα ενώθηκε, Και αυτή είναι μόνο η αρχή

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Αν θες να αλλάξεις κάτι σε αυτόν τον κόσμο άλλαξε πρώτα εσένα.

Έχω μάθει κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Κάθε φορά που θέλουμε να αλλάξουμε κάτι πρέπει πρώτα να αλλάζουμε εμείς κάτι σε εμάς. Αν δεν κάνουμε εμείς οι ίδιοι την αρχή ξεκινώντας από τον εαυτό μας η μάχη χάθηκε. Είναι πολύ εύκολο να ζητάς από κάποιον να αλλάξει. Πολύ πιο δύσκολο είναι όμως να κάνεις εσύ πρώτα ένα βήμα αλλαγής για να ακολουθήσει και ο άλλος. Κανείς μας δεν είναι τέλειος και λάθη κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε. Και από αυτά μαθαίνουμε και γινόμαστε πιο σωστοί. Ένα λάθος έχει πάντα κάτι σωστό να σου προσφέρει. Αρκεί να μην το προσπεράσεις, να το πάρεις μαζί σου. Ο άνθρωπος θα μου πείτε δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει όταν δεν υπάρχει λόγος. Όταν έχει κίνητρο θα αλλάξει και θα πει και ένα τραγούδι. Και αν σκεφτείτε έχετε πολλά τέτοια παραδείγματα γύρω σας. Και κανείς δεν πέρασε άσχημα στην τελική επειδή άλλαξε κάποια στραβά. Και ας αφήσουμε και λίγο τους εγωισμούς στην άκρη δεν θα πάθουμε τίποτα. Ας κάνουμε μια προσπάθεια και που ξέρετε..μπορεί να μας αρέσει

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

οι κύκλοι μας.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας αποτελείται από 5 κύκλους αλληλοσυνδεόμενους και αλληλοεξαρτώμενους .

1. οικογένεια
2. φίλοι 
3. σχέση 
4. εργασία
5. εγω.

Η σειρά είναι τυχαία βέβαια αλλά αυτά τα 5 πράγματα είναι που καθορίζουν τη ζωή μας.
Αυτοί οι κύκλοι ενώνονται με νοητούς δεσμούς, Αν σπάσει ένας δημιουργείται μια αστάθεια και συχνά ακολουθούν και οι υπόλοιποι. Αν για παράδειγμα χάσω τη δουλειά μου, πιθανότατα να αποκτήσω προβλήματα με το εγώ μου και αυτόματα να μου βγει στην οικογένεια, τη σχέση μου ή τους φίλους μου. Αν πάλι τσακωθώ με τη σχέση μου, θα πληγωθεί το εγώ μου, πιθανότατα να μην μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου και να πέσω με τα μούτρα πάνω στους φίλους ή την οικογένεια μου. Τέλος, αν έχω πρόβλημα με το εγώ μου - τη σχέση μου με τον εαυτό μου- έχω πρόβλημα και με όλους τους άλλους κύκλους.

Συμπέρασμα: ¨ΟΛΑ  ΞΕΚΙΝΟΥΝ  ΑΠΟ  ΕΜΑΣ   ΤΟΥΣ   ΙΔΙΟΥΣ, 


Και από εμάς τους ίδιους τελειώνουν.
Όπως έχω ξαναπεί όσα μας συμβαίνουν καθημερινά είναι απλά συμβάντα..Εμείς τους δίνουμε θετική η αρνητική χροιά. Και αυτή η χροιά εξαρτάται φυσικά από το πόσο ισχυροί είναι οι κύκλοι μας.
Σκοπός μας είναι να υπάρχει μια ισορροπία προκειμένου να διατηρείται η ηρεμία αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια. Και ακόμη πιο συχνά πέφτουν όλα μαζί., Τσακώνεσαι με τους γονείς σου, χωρίζεις, οι φίλοι σου σε γράφουν και το αφεντικό σου δεν βλέπει καν ότι υπάρχεις. Και εκεί που λες ότι δεν μπορεί να συμβεί τίποτα χειρότερο, έρχεται ο Μέρφι να σε βάλει στη θέση σου.
Επομένως, πρέπει να  ψάξουμε να βρούμε την αιτία και να κλείσουμε τον σπασμένο κύκλο. Και κυρίως να δεχθούμε ότι όλα φτιάνονται αν υπάρχει διάθεση και θέληση. Άλλο ένα κλασσικό ρητό είναι ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δεν θέλω. Και αλήθεια σας λέω θα το πίστευα αν δεν ήθελα τόοοσοο απελπισμένα να βρω δουλειά χωρίς να βλέπω αποτέλεσμα!

Επίσης σημ,αντικό: Να μην παραμελούμε τους άλλους κύκλους όταν κάποιος δεν πάει καλά. Φροντίζουμε έναν έναν ξεχωριστά και όταν πάνε να μπλεχτούνε βάζουμε τις προτεραιότητές μας. Γιατί όπως μου έχει πει κάποιος άνθρωπος που με έκανε να κλείσω έναν από τους παραπάνω κύκλους:
 δεν χωράνε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Το ένα θα το κρατήσεις και το άλλο θα χρειαστεί να περιμένει για να το πάρεις με τη δεύτερη γύρα.


εικόνα: http://mocoloco.com/art/archives/week_2005_05_22.php

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Εμπιστοσύνη.


Εμπιστοσύνη. Μία τεράστια λέξη. Με τεράστιο νόημα και αξία. Ο εχθρός της, η αμφιβολία (μετά τις ανασφάλειας βεβαίως βεβαίως...). Για να εμπιστευτούμε έναν άνθρωπο πρέπει να μας κερδίσει. Να βγάλει από την καρδιά μας την αμφιβολία και να μας αποδείξει ότι μπορούμε να αφεθούμε. Πολλοί θεωρούν την εμπιστοσύνη αφέλεια. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν εμπιστεύονται ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Και είναι πάντα επιφυλακτικοί. Μέγα λάθος γιατί χάνουν πάρα πολλά πράγματα και στιγμές. Δεν μπορούν να δεθούν με τον άνθρωπο τους γιατί πάντα αμφιβάλλουν. Και δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να πιστεύεις και να αφήνεσαι σε κάποιον. Η εμπιστοσύνη όμως είναι πολύ δύσκολο να κατακτηθεί. Εκεί που χτίζεται και έχεις επενδύσει πάνω της έρχεται πάντα κάτι που θέλει να την ξεστεριώσει. Εκεί που η θάλασσα σου είναι ήρεμη μπαίνει μια πέτρα και την ταράζει. Από κει και πέρα είναι πάνω μας το αν θα ημερώσουμε τη θάλασσα χωρίς να δώσουμε σημασία στην πέτρα ή αν θα προκαλέσουμε τσουνάμι. Είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε τον πειρασμό της αμφιβολίας αλλά κάτι μου λέει ότι όποιος το έκανε δεν βγήκε χαμένος. Άλλωστε πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς ψάχνουμε, ακόμη και άθελα μας, για τις πετρούλες που διαταράσσουν τα νερά της εμπιστοσύνης που έχουμε σε κάποιον. Και γιαυτό ευθύνεται ο ακόμη μεγαλύτερος εχθρός της..ο φόβος. Ίσως πρέπει να δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες και αν την πατήσουμε δεν πειράζει, θα μάθουμε. Τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσουμε. Κάποιες φορές εκεί που όλα είναι προφανή αποδεικνύονται όλα ψέμα. Και όταν μας αποκαλύπτονται νιώθουμε ντροπή. Που δεν σταθήκαμε στο ύψος μας και παρασυρθήκαμε από τις αμφιβολίες μας. 

Σήμερα βρήκα μια πέτρα. ας την βάλω στην άκρη. Η θάλασσα μου θέλω να μείνει ήρεμη.

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Καθαρίστρια χωρίς Master; Που ζείτε κυρία μου;

Ψάχνετε δουλειά εν έτη 2011; Λυπάμαι, ελάτε σε μία δεκαετία.
Δεν το βάζετε κάτω; Καλά κάνετε...Και εγώ μαζί σας είμαι. Το θέμα είναι τι εφόδια έχετε (και τι υπομονή).
Δεδομένης της αυξανόμενης ανεργίας μπορουμε όλοι να αντιληφθούμε ότι μία θέση εργασίας στις μέρες μας είναι τόσο σπάνιο όσο και να βρεις θέση πάρκινγκ στο κέντρο της Αθήνας. Με το που φύγει ένας υπάρχουν εκατοντάδες που θα τρέξουν αλλά ένας θα κερδίσει.Έτσι γίνεται και στην αγορά εργασίας. Που στο τέλος θα είναι κυριολεκτικά "αγορά¨" αφού θα φτάσουμε στο σημείο να πληρώνουμε για να μας προσλάβουν.Με το ποσοστό των ανέργων να αναμένεται να φτάσει το 22% στο τέλος του χρόνου και τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη οι εργοδότες έχουν ανεβάσει τα στάνταρ τους στον Πλανήτη Άρη. Ένα απλό παράδειγμα.. Στις διαφημιστικές εταιρίες ψάχνουν συνεχώς νέα άτομα και όρεξη και ιδέες. Θα έλεγε κανείς ότι είναι ιδανικό μέρος για κάποιον νέο χωρίς εργασιακή εμπειρία και χωρίς μεταπτυχιακό. Οπότε πας εσύ με χαρά στην συνέντευξη και σου λενε ότι έχουνε δει παρα πολλά άτομα αλλά εσύ έχεις κάτι το διαφορετικό.. Σου βάζουν να ετοιμάσεις και ένα project για να δούνε πως δουλεύεις.. Μετά από καμιά δεκαριά μέρες σε φωνάζουν γιατί πέρασες στον δεύτερο κύκλο συνεντευξεων όπου πλεον λύνονται και όλες σου οι απορίες όπως το ότι θα δουλεύεις δύο μήνες πλήρες ωράριο αμισθί. Και ναι και ουάου σε πήρανε μετά από πολύ ψάξιμο και νιώθεις και πολύ τυχερός..
Πας να δουλέψεις σαν πωλητής διαφημιστικού χώρου για ιστοσελίδα γνωστής εφημερίδας. Αφού περάσεις από τρεις συνεντεύξεις και φτάνεις μέχρι και την διευθύντρια και πολλά τηλέφωνα ενδιάμεσα για να σιγουρευτούν πόσο πολύ θες τη θέση..σε βάζουν να μάθεις ποιοι διαφημίζονται σε όλα τα ανταγωνιστικά site και με τη συχνότητα για να δουν αν όντως μπορείς να κάνεις την δουλεία. Έπειτα, σου ανακοινώνουν ότι έχεις μπει στο ΤΟΡ ΤΕΝ υποψηφίων και εκέι που αρχίζεις να ξαναβρίσκεις το κουράγιο σου σου λένε ότι το πτυχιο Πανεπιστημίου, τα δύο χρόνια προυπηρεσίας σε συναφή αντικείμενο, οι 3 ξένες γλώσσες, τα πτυχία υπολογιστών και σχεδιασμόυ δεν ηταν αρκετά για τη θέση του ΠΩΛΗΤΗ και τελικά επέλεξαν κάποιον που είχε και μεταπτυχιακό... True Story,
Όπως αντιλαμβάνεστε τα κριτήρια πλέον έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο!! Αν δείτε τι ζητάνε για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει ως Junior νομίζω ότι θα δείρετε όποιον βρείτε μπροστά σας από τα νεύρα σας. Και η καλύτερη αγγελία που είδα ήταν: Ζητείται  marketing assistant εώς 28 ετών με 2-3 χρόνια προυπηρεσίας, πτυχίο Πανεπιστημίου με κατεύθυνση Οικονομικά ή Μαρκετινκ, Mεταπτυχιακές σπουδες πάνω στο αντικείμενο και άπταιστα αγγλικά. Οι επιπλέον ξένες γλώσσες θα θεωρηθούν προσόν. Κάτι δεν σας βγαίνει στον υπολογισμό ε;; Και η δική μου απορία είναι τι ζητάνε για τον Marketing Manager; Μαλλον πρέπει να έχει παέι στο φεγγάρι και να σχεδιάζει διαστημόπλοια και φυσικά να έχει γνώσεις αστροπυρηνικής φυσικής και μοριακής βιολογίας με 9 μεταπτυχιακά και 22 χρόνια προυπηρεσίας.

 Και εσείς για τι ενδιαφέρεστε; Για τη θέση της καθαρίστριας; Χωρίς ΜASTER; Που ζείτε κυρία μου;





Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Να λες αυτό που νιώθεις και να κάνεις αυτό που σκέφτεσαι..

Δεν θα καταλάβω εύκολα τους ανθρώπους που δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους. Αν και προσπαθώ δεν μου φαίνεται λογικό. Πώς μπορείς να αισθάνεσαι κάτι όμορφο και να μην θες να το μοιραστείς με τον άνθρωπο σου ή με οποιονδήποτε άνθρωπο πάνω σε τούτο εδώ τον κόσμο? Εγώ όταν είμαι χαρούμενη θέλω να τους αγκαλιάσω όλους, να χαμογελάσω και να τραγουδήσω, να δώσω την θετική μου ενέργεια παντού. Μήπως φοβούνται? Φοβούνται μήπως χαλάσει η χαρά τους? Μην τους ματιάσουνε βρε αδερφέ? Η απλά είναι η ανάγκη να τα κρατήσουν τα πάντα για τον εαυτό τους σαν επτασφράγιστο μυστικό?

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Δείξε μου το δρόμο..και εγώ ακολουθώ


Έχουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους. Και φερόμαστε διαφορετικά στον καθένα από αυτούς, Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς λόγους. Είτε να είναι λόγω συμπάθειας ή αντιπάθειας προς κάποιους, είτε λόγω δεσίματος είτε λόγω ανάγκης. Ας μην αναφερθώ σε άλλα άλλωστε έχετε καταλάβει τι εννοώ.. Αυτό που με προβληματίζει είναι αν οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας είναι που με τον τρόπο τους καθορίζουν την συμπεριφορά μας προς αυτούς. Αν κάποιος μας συμπαθεί πολύ και είναι πολύ φιλικός απέναντι μας λογικά θα επιδείξουμε παρόμοια στάση. Το ίδιο θα συμβεί και με κάποιον που μας κοιτάει με μισό μάτι. Συνήθως θα ανταποδώσουμε. Αυτά γίνονται κυρίως στο πλαίσιο των φίλων και των κοινωνικών σχέσεων.
Τι γίνεται όμως στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων;
Και εδώ είναι λογικό πως σε κάθε σχέση που κάνουμε φερόμαστε διαφορετικά καθώς μπαίνουν διαφορετικά άτομα στη ζωή μας. Το ζήτημα που προκύπτει στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων είναι ότι θέλουμε να μας φέρονται όπως φερόμαστε εμείς. Ότι θα κάναμε εμείς για αυτούς να το κάνουν και αυτοί για μας. Ίσως είναι η επιβεβαίωση που θέλουμε να έχουμε ότι νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα. Όταν δεν τα βλέπουμε πληγωνόμαστε..αρχίζουν οι αμφιβολίες.. Όταν κάποιος είναι η πρώτη και η τελευταία σου σκέψη θες και εσύ να είσαι το ίδιο γι αυτόν. Και να στο λέει και να στο δείχνει. Όταν αυτό δεν συμβαίνει νιώθεις ένα μεγάλο κενό. Πρέπει όμως να το καταπολεμήσεις. Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και σκέφτεται ίσως τα ίδια με εσένα αλλά τα δείχνει με διαφορετικό τρόπο. Ας δώσουμε χρόνο και ας δείξουμε εμείς το δρόμο σε αυτά που θέλουμε να δούμε. Ας μην είμαστε αυστηροί αλλά κατανοητικοί. Και σίγουρα θα γίνουν και οι άλλοι μαζί μας..

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Όλα πάνε στραβά ή εμείς κοιτάμε λοξά?

Το τελευταίο διάστημα βλέπω συνέχεια δυστυχισμένους ανθρώπους.Και αν το δυστυχισμένος σας φαίνεται βαρύ, βλέπω ανθρώπους κατσούφηδες που έχουν χάσει την όρεξη και το κουράγιο τους. Και είναι άνθρωποι νέοι, στην ηλικία μου,,.που μόλις βγήκαν έξω στον κόσμο και αντίκρισαν την κατάσταση που επικρατεί (και εγώ μαζί μ αυτούς) και έτρεξαν να κλειστούν στα καβούκια τους, Πριν από λίγο καιρό είχα πάει να δώσω συνέντευξη για μια δουλειά.. Ο τύπος που μου μίλαγε λίγο πριν φύγω μου είπε. ""Αυτά που ζητάμε από τη γενιά σας ίσως είναι πάνω από τις δυνάμεις σας.. Και έχετε να ζήσετε ακόμη πιο δύσκολες εποχές..και είναι η πρώτη φορά που χαίρομαι που είμαι 45 και όχι 22!" Όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό έφυγα τρέχοντας! Δεν σταμάτησα όμως,, Συνέχισα.. Γιατί η παραίτηση χωρίς μάχη είναι η χειρότερη ήττα. Όταν ακούω ότι όλα πάνε στραβά θέλω αμέσως να απαντήσω ¨" Εσύ πας στραβά! Και δεν το βλέπεις κιόλας!" ¨Όχι, δεν ζω σε κάποιο μακρινό ουτοπικό πλανήτη, ούτε παθαίνω κρίσεις υπέρμετρης αισιοδοξίας. Ξέρω πολύ καλά που ζω, τι προβλήματα αντιμετωπίζει η χώρα μου, πόσο καλά κρατεί ακόμη η διαφθορά αλλά και πόσο καλά κρατεί η αδιαφορία,. Όταν αφεθείς στις συμφορές που ήρθαν, στη δουλειά που δεν βρίσκεις, στην αναξιοκρατεία, στις μειώσεις μισθών και απλά κατσουφιάζεις και σκύβεις το κεφάλι έχεις ήδη χάσει όχι τη μάχη αλλά τον πόλεμο. Υπάρχουν και άνθρωποι που μέσα σε αυτή την καταχνιά βλέπουν φως. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών που βλέπουν τα κακώς κείμενα και δεν τα προσπερνάνε! Τα αλλάζουν! Οι atenistas είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ.. Και πραγματικά δημιουργούν στόχο και όραμα λειτουργώντας ομαδικά για να καλυτερέψουν την πόλη μας. Άνθρωποι που κοιτάνε μπροστά και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, Αλλά και στο κομμάτι της πολιτικής βλέπω ότι μαζεύεται σιγά σιγά μια μερίδα ανθρώπων που όχι μόνο αντιδρούν αλλά και δρουν. Βλέπω την πρωτοβουλία ΣΠΙΘΑ να ξεπετάγεται σιγά σιγά μέχρι που θα ανάψει μια γερή φωτιά. Ανεξάρτητοι πολίτες από κάθε μεριά της Ελλάδας συζητούν και προτείνουν λύσεις. Είναι δυο από τα πολλά παραδείγματα που λέω σε όσους μου λένε "δεν ασχολούμαι γιατί κανείς δεν βρίσκει το δίκιο σ αυτό το κράτος και κανέις δεν θα με προσέξει,", Ίσως όμως τελικά να μην είναι έτσι, Ίσως δεν είναι όλα στραβά αλλά τελικά εμείς κοιτάμε λοξά,,Και ήρθε νομίζω η ώρα να αλλαξουμε ματιά