Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Να λες αυτό που νιώθεις και να κάνεις αυτό που σκέφτεσαι..

Δεν θα καταλάβω εύκολα τους ανθρώπους που δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους. Αν και προσπαθώ δεν μου φαίνεται λογικό. Πώς μπορείς να αισθάνεσαι κάτι όμορφο και να μην θες να το μοιραστείς με τον άνθρωπο σου ή με οποιονδήποτε άνθρωπο πάνω σε τούτο εδώ τον κόσμο? Εγώ όταν είμαι χαρούμενη θέλω να τους αγκαλιάσω όλους, να χαμογελάσω και να τραγουδήσω, να δώσω την θετική μου ενέργεια παντού. Μήπως φοβούνται? Φοβούνται μήπως χαλάσει η χαρά τους? Μην τους ματιάσουνε βρε αδερφέ? Η απλά είναι η ανάγκη να τα κρατήσουν τα πάντα για τον εαυτό τους σαν επτασφράγιστο μυστικό?

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Δείξε μου το δρόμο..και εγώ ακολουθώ


Έχουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους. Και φερόμαστε διαφορετικά στον καθένα από αυτούς, Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς λόγους. Είτε να είναι λόγω συμπάθειας ή αντιπάθειας προς κάποιους, είτε λόγω δεσίματος είτε λόγω ανάγκης. Ας μην αναφερθώ σε άλλα άλλωστε έχετε καταλάβει τι εννοώ.. Αυτό που με προβληματίζει είναι αν οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας είναι που με τον τρόπο τους καθορίζουν την συμπεριφορά μας προς αυτούς. Αν κάποιος μας συμπαθεί πολύ και είναι πολύ φιλικός απέναντι μας λογικά θα επιδείξουμε παρόμοια στάση. Το ίδιο θα συμβεί και με κάποιον που μας κοιτάει με μισό μάτι. Συνήθως θα ανταποδώσουμε. Αυτά γίνονται κυρίως στο πλαίσιο των φίλων και των κοινωνικών σχέσεων.
Τι γίνεται όμως στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων;
Και εδώ είναι λογικό πως σε κάθε σχέση που κάνουμε φερόμαστε διαφορετικά καθώς μπαίνουν διαφορετικά άτομα στη ζωή μας. Το ζήτημα που προκύπτει στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων είναι ότι θέλουμε να μας φέρονται όπως φερόμαστε εμείς. Ότι θα κάναμε εμείς για αυτούς να το κάνουν και αυτοί για μας. Ίσως είναι η επιβεβαίωση που θέλουμε να έχουμε ότι νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα. Όταν δεν τα βλέπουμε πληγωνόμαστε..αρχίζουν οι αμφιβολίες.. Όταν κάποιος είναι η πρώτη και η τελευταία σου σκέψη θες και εσύ να είσαι το ίδιο γι αυτόν. Και να στο λέει και να στο δείχνει. Όταν αυτό δεν συμβαίνει νιώθεις ένα μεγάλο κενό. Πρέπει όμως να το καταπολεμήσεις. Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και σκέφτεται ίσως τα ίδια με εσένα αλλά τα δείχνει με διαφορετικό τρόπο. Ας δώσουμε χρόνο και ας δείξουμε εμείς το δρόμο σε αυτά που θέλουμε να δούμε. Ας μην είμαστε αυστηροί αλλά κατανοητικοί. Και σίγουρα θα γίνουν και οι άλλοι μαζί μας..

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Όλα πάνε στραβά ή εμείς κοιτάμε λοξά?

Το τελευταίο διάστημα βλέπω συνέχεια δυστυχισμένους ανθρώπους.Και αν το δυστυχισμένος σας φαίνεται βαρύ, βλέπω ανθρώπους κατσούφηδες που έχουν χάσει την όρεξη και το κουράγιο τους. Και είναι άνθρωποι νέοι, στην ηλικία μου,,.που μόλις βγήκαν έξω στον κόσμο και αντίκρισαν την κατάσταση που επικρατεί (και εγώ μαζί μ αυτούς) και έτρεξαν να κλειστούν στα καβούκια τους, Πριν από λίγο καιρό είχα πάει να δώσω συνέντευξη για μια δουλειά.. Ο τύπος που μου μίλαγε λίγο πριν φύγω μου είπε. ""Αυτά που ζητάμε από τη γενιά σας ίσως είναι πάνω από τις δυνάμεις σας.. Και έχετε να ζήσετε ακόμη πιο δύσκολες εποχές..και είναι η πρώτη φορά που χαίρομαι που είμαι 45 και όχι 22!" Όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό έφυγα τρέχοντας! Δεν σταμάτησα όμως,, Συνέχισα.. Γιατί η παραίτηση χωρίς μάχη είναι η χειρότερη ήττα. Όταν ακούω ότι όλα πάνε στραβά θέλω αμέσως να απαντήσω ¨" Εσύ πας στραβά! Και δεν το βλέπεις κιόλας!" ¨Όχι, δεν ζω σε κάποιο μακρινό ουτοπικό πλανήτη, ούτε παθαίνω κρίσεις υπέρμετρης αισιοδοξίας. Ξέρω πολύ καλά που ζω, τι προβλήματα αντιμετωπίζει η χώρα μου, πόσο καλά κρατεί ακόμη η διαφθορά αλλά και πόσο καλά κρατεί η αδιαφορία,. Όταν αφεθείς στις συμφορές που ήρθαν, στη δουλειά που δεν βρίσκεις, στην αναξιοκρατεία, στις μειώσεις μισθών και απλά κατσουφιάζεις και σκύβεις το κεφάλι έχεις ήδη χάσει όχι τη μάχη αλλά τον πόλεμο. Υπάρχουν και άνθρωποι που μέσα σε αυτή την καταχνιά βλέπουν φως. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών που βλέπουν τα κακώς κείμενα και δεν τα προσπερνάνε! Τα αλλάζουν! Οι atenistas είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ.. Και πραγματικά δημιουργούν στόχο και όραμα λειτουργώντας ομαδικά για να καλυτερέψουν την πόλη μας. Άνθρωποι που κοιτάνε μπροστά και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, Αλλά και στο κομμάτι της πολιτικής βλέπω ότι μαζεύεται σιγά σιγά μια μερίδα ανθρώπων που όχι μόνο αντιδρούν αλλά και δρουν. Βλέπω την πρωτοβουλία ΣΠΙΘΑ να ξεπετάγεται σιγά σιγά μέχρι που θα ανάψει μια γερή φωτιά. Ανεξάρτητοι πολίτες από κάθε μεριά της Ελλάδας συζητούν και προτείνουν λύσεις. Είναι δυο από τα πολλά παραδείγματα που λέω σε όσους μου λένε "δεν ασχολούμαι γιατί κανείς δεν βρίσκει το δίκιο σ αυτό το κράτος και κανέις δεν θα με προσέξει,", Ίσως όμως τελικά να μην είναι έτσι, Ίσως δεν είναι όλα στραβά αλλά τελικά εμείς κοιτάμε λοξά,,Και ήρθε νομίζω η ώρα να αλλαξουμε ματιά