Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

xmas melancholy.

Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις μόνος. Που όλα γύρω σου γυρνάνε με τρελό ρυθμό και εσύ νομίζεις ότι ο χρόνος σου πάγωσε και έχεις μείνει ακίνητος. Είναι οι στιγμές που όλοι διασκεδάζουν ή δείχνουν ότι διασκεδάζουν γιατί είναι Χριστούγεννα και πρέπει να είναι χαρούμενοι και ορεξάτοι και εσύ θες απλά να περάσουν όλα αυτά και να μην σε ακουμπήσει καν η χριστουγεννιάτικη χρυσόσκονη. Δεν θες να παρασυρθείς από τη μαγεία των γιορτών γιατί απλά όταν είσαι μόνος όλα είναι αδιάφορα. Είναι οι στιγμές που αναλογίζεσαι ποιους έχεις στη ζωή στου και ποιοι σ αγαπούν. Ποιοι θα έκαναν τα πάντα για σένα και ποιοι θα εξαφανίζονταν στην πρώτη ευκαιρία. Και όταν φτιάχνεις τη δική σου λίστα με τους ανθρώπους που αγαπάς και θα έδινες τα πάντα γι αυτούς, τα γράμματα δεν ταιριάζουν. Και εκεί σε πιάνει μια βαθιά μελαγχολία και ένα μεγάλο γιατί, που ουσιαστικά γνωρίζεις την απάντηση, αλλά δεν θες να την πεις δυνατά για να μην την ακούσεις. Είναι οι στιγμές που το κινητό σου χτυπάει για να σε καλέσουν σε γιορτές και πάρτυ και εσύ δεν θες να το σηκώσεις. Και συνεχίζεις να το αφήνεις να χτυπάει και η απόγνωση σου κοντεύει να σε καταπιεί. Είναι οι στιγμές που θες να βάλεις κόκκινο χρώμα και να πετάξεις το μουντό γκρίζο, αλλά αυτό πάντα νικάει και το κόκκινο θυμίζει μόνο αίμα.Είναι τότε που τελειώνει ο χρόνος και κάνεις το δικό σου flash back. Αναμετράς στιγμές και εικόνες αλλά δεν μένεις σε καμία. Είναι εκείνες οι στιγμές που σχεδιάζεις το επόμενο επεισόδιο αλλά δεν παίζεται ποτέ. Εσύ όμως είσαι ο πρωταγωνιστής και ο σκηνοθέτης και γιαυτό πρέπει να προσπαθήσεις πάλι.Αλλά έχεις χάσει το κουράγιο σου και δεν σε νοιάζει πια τι πήρε πίσω του ο παλιός χρόνος. Απλά ελπίζεις για τον νέο. Και κάπου βαθιά σου το πιστεύεις πραγματικά. Είναι εκείνες οι στιγμές που η ελπίδα μοιάζει να κρατάει αιώνια και το δάκρυ είναι το μόνο διάλειμμα.

Καλές γιορτές με πολλές σκηνές και χρώμα.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Χάθηκε beagle 9 μηνών

Εϊναι ο μικρός Ραμόν, τρίχρωμο beagle, καφέ- κοκκινωπό, λευκό και μαύρο στην περιοχή της Μεταμόρφωσης στις 13/12. Έχει δύο πληγές στο πίσω δεξί πόδι του. Πρέπει να τον βρούμε γιατί χρειάζεται ιατρική φροντίδα καθώς δέχθηκε επίθεση από άλλο σκυλί και είναι πληγωμένος.
*Διαθέτει chip

Δίνεται αμοιβή σε όποιον μας τον φέρει πίσω!

Επικοινωνία:
2102813271, 6972081246
N.Πλαστήρα 5, Μεταμόρφωση Αττικής

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Περί ευκαιριών και συγκυριών

Θα σας πω τη δική μου θεωρία περί ευκαιρίας και συγκυρίας γιατί με βοήθησε να αντιμετωπίζω πολύ πιο αισιόδοξα τα πράγματα και να μην χάνω ευκαιρίες αλλά να προσπερνώ συγκυρίες.

Ας δούμε τον ορισμό της ευκαιρίας:

"η δυνατότητα που παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να γίνει κάτι που πρέπει ή θέλουμε να κάνουμε, και είναι δυνατόν να χαθεί αν δεν την εκμεταλλευτούμε" (βικιλεξικό)

Για μένα ευκαιρία είναι ένα συμβάν ή γεγονός ωφέλιμο για μένα που έχω τη δυνατότητα να το εκμεταλλευτώ μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν έχω τη δυνατότητα να το εκμεταλλευτώ είναι απλά μια συγκυρία.

Αν μετά από πολύ καιρό αναζήτησης μου προσφερθεί μία ιδανική θέση εργασίας με πολύ καλό μισθό την στιγμή που ένα πρόβλημα υγείας και θα με κρατήσει 3 μήνες στο κρεβάτι και δεν μπορώ να τη δεχθώ αυτό ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι ευκαιρία. Γιατί δεν ήταν ευνοϊκός ο καιρός που ήρθε (ευκαιρία΄= ευ(καλός) + καιρός). ¨Αρα είναι μια απλή συγκυρία (ή για τους πιο απαισιόδοξους γκαντεμιά!)

Οπότε μην σκέφτεστε ότι ήρθαν ευκαιρίες που για x λόγους δεν μπορέσατε να αρπάξατε. Μήπως ήταν απλά συγκυρίες και η πραγματική ευκαιρία δεν έχει εμφανιστεί ακόμη;   ;-)



Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Πρόσεξε μη χαθείς


"Ο εαυτός μας είναι το μεγαλύτερο όπλο που έχουν οι άνθρωποι. Παρόλα αυτά θέλει μόνο ένα τσακ να μετατραπεί στον μεγαλύτερο μας αντίπαλό. Η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας είναι ικανή για πολύ μεγάλα πράγματα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Κ."


Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που συμβαίνει γύρω μας χάνουμε πράγματα, χρόνο, στιγμές, ανθρώπους, ημέρες, εποχές. Και λέω χάνουμε γιατί δεν έκαναν τον κύκλο τους και απλά μας άφησαν. Έφυγαν πριν καν τα αγγίξουμε. Ένα πράγμα μόνο μένει αληθινά δικό μας και ίσως είναι το μόνο όπλο μας μπροστά σε αυτό το κυνηγητό: ο εαυτό μας. Το είναι μας, το εγώ μας. Αν είμαι εγώ καλά θα γίνουν και τα υπόλοιπα γύρω μου καλά. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα δεν μπορώ να βρω έναν άνθρωπο που να μου πει: Είμαι καλά και είμαι ευτυχισμένος! Γιατί μέσα στην γενική μαυρίλα παρασυρόμαστε και εμείς. Και χάνουμε κάθε είδος αισιοδοξίας και ελπίδας. Παραιτούμαστε, αφηνόμαστε στη δίνη της καθημερινότητας και μονίμως παλεύουμε με τα έξοδα, τη δουλειά μας, το χρόνο μας, τον άνθρωπο μας και τελικά τα βάζουμε με τον εαυτό μας. Και εκεί ξεκινάει η κάτω βόλτα και αφηνόμαστε... Όσο εύκολα πέφτεις, τόσο δύσκολα σηκώνεσαι. Αλλά μετά ξέρεις ότι είσαι ικανός να μείνεις εκεί. Aκόμη και αν ξαναπέσεις θα είναι πιο ομαλή η πτώση. Προτού λοιπόν χάσεις εσένα, φρόντισε να χάσεις όσα σε στεναχωρούν και σε αγχώνουν. Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τα δεδομένα που αντιμετωπίζουμε το σήμερα και το αύριο και ας σκεφτούμε λίγο πιο ψηλά και πιο μακρυά. Ας δούμε τον εαυτό μας από ψηλά, ανάμεσα στους εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της χώρας και τους δισεκατομμύρια αυτού του κόσμου. Κάποιοι είναι στενοχωρημένοι γιατί έχασαν την ώρα τους, άλλοι τα κλειδιά τους, άλλοι την δουλειά τους, άλλοι τα λεφτά τους, άλλοι όμως τη ζωή τους. Όσο λοιπόν κατοικούμε σε τούτο εδώ τον ¨δύσκολο¨κόσμο ας είμαστε ευγνώμονες που θα ξημερώσει και αύριο και που θα μπορούμε να νιώσουμε τη γη, τον ήλιο και τον αέρα. Ας δούμε πόσες λύσεις υπάρχουν στα προβλήματα που εμείς φτιάξαμε, και ας μάθουμε να ζούμε ευτυχισμένοι με τα λίγα και όχι δυστυχισμένοι επειδή δεν έχουμε τα πολλά. Ας σταματήσουμε να τροφοδοτούμε αυτή την κοινωνία με άχρηστα αντικείμενα και ας δούμε την ζωή λίγο απλά και καθαρά. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας του δώσουμε πάλι την σημασία που του αρμόζει. Και μην ξεχνάς... Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας θα πας εκεί που κοιτάς.

Στην Κ.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012




"A cada dia que vivo, mais me convenço de que o desperdício da vida está no amor que não damos, nas forças que não usamos, na prudência egoísta que nada arrisca e que, esquivando-nos do sofrimento, perdemos também a felicidade".

 Carlos Drummond de Andrade

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Εγώ και το εγώ μου παλεύουν με τα θέλω μου

                                                                                                                                                                     
Πόσο περίεργο ον είναι ο άνθρωπος... Είμαστε τόσο ξεχωριστά πλάσματα που είτε οι ίδιοι δεν μας γνωρίζουμε τελικά. Κάποτε μου είχε πει κάποιος "δεν εμπιστεύομαι ούτε τον εαυτό μου" και δεν ρώτησα "γιατί;" αλλά αμέσως σκέφτηκα με αφέλεια πόσο λίγες αντιστάσεις πρέπει να έχει σαν άνθρωπος. Και όμως δεν είναι έτσι. Ο εαυτός μας είναι γεμάτος εκπλήξεις (και αν δεν ήταν ίσως κανείς να μην πάλευε να γίνει αυτό που είναι τελικά..). Έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι δεν κατευθύνεις εσύ τον εαυτό σου αλλά μία ανώτερη δύναμη που έχει βαλθεί να δοκιμάσει τις αντοχές σου. Είναι τόσο λυπηρό να μην ξέρεις τι θέλεις και τι κάνεις και να μην προσπαθείς καν να μάθεις. Και το πιο λυπηρό είναι ότι δεν ξέρεις γιατί δεν έβαλες τις βάσεις για να μάθεις. Έχασες το σκοπό σου και απλά πήγαινες στα τυφλά. Και εκεί δεν ήξερες ποιο μονοπάτι να πάρεις απλά ακολουθούσες μονοπάτια που είχες πάρει παλιότερα και τώρα δεν σου ταιριάζουν. Αλλάζει τελικά ο άνθρωπος ή απλά προσαρμόζεται; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκεφτείτε ένα πολύ δυνατό γεγονός που σας έκανε να αλλάξετε και μετά συλλογιστείτε αν μείνατε ακόμη έτσι ή αν αλλάξατε μόνο παροδικά. Και ναι θα δείτε ότι αλλάζουμε. Όπως όλα γύρω μας άλλωστε. Το θέμα είναι αν αλλάζουμε εμείς για εμάς ή εμείς για τους άλλους. Και πάνω σε αυτή την αλλαγή, μας ξαναγνωρίζουμε. Γιατί υπάρχουν στιγμές που μέσα στην θολούρα μας μπορεί να χάσουμε τον εαυτό μας, το στόχο μας και το εγώ μας. Και εκεί χρειάζεται ένα restart. Μια ενδοσκόπηση του τι είμαι, τι ήμουν και τι θέλω να γίνω και τι "έφταιξε" για όλα αυτά. Ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τα φαντάσματα που μας βαραίνουν εσωτερικά και δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Και σε αυτό το ξεκαθάρισμα αν κατά λάθος (ή εσκεμμένα κατά λάθος) αφήσεις κάτι πίσω αυτό θα σε βρει αργά ή γρήγορα και θα ξαναπείς: Δεν ξέρω Που πάω, Τι κάνω και Τι θέλω..Γιατί τα θέλω όλα! Και εκεί θα αρχίσει η κατηφόρα μέχρι να φας δυο τρεις κατραπακιές και να μάθεις τι χρειάζεσαι πραγματικά στην ζωή σου. 
Χθες το βράδυ ήμουν έξω και έλεγα σε μια φίλη μου τις παραπάνω σκέψεις μου. Της έλεγα φοβάμαι μήπως δεν θέλω πραγματικά αυτό που νομίζω ότι θέλω και κάθομαι και υπεραναλύω τα πάντα.. Μου απάντησε πως αύριο μπορεί να μην ζω καν και η τελευταία μου στιγμή να μην είναι ούτε με αυτό που θέλω ούτε με αυτό που μπορεί να νομίζω ότι θέλω αλλά να είμαι μόνη μου με τις σκέψεις μου. Και εκεί άρχισα να καταλαβαίνω λίγο πιο ξεκάθαρα τι ζητάω :) Που και που έχουμε ανάγκη λίγο ταρακούνημα έστω και μικρό, έτσι δεν είναι;

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Εγωισμός

«Δεν είναι αυταπάτη η αγάπη του εαυτού μας: αυτό το αίσθημα είναι ολότελα φυσικό. Ο εγωισμός, να το είδος της αγάπης που δίκαια δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, μα ένα πάθος αχαλίνωτο απ’ τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο που παρασέρνει τον φιλάργυρο προς το χρήμα του, κι όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους.»
Αριστοτέλης

Απορώ ποια ήταν η πρώτη στιγμή που ο εγωισμός φώλιασε μέσα μας...

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Σπασμένα φτερά


Έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι έπεσες έξω. Ότι απλά την πάτησες. 'Ήξερες, αλλά έβαλες τα σημάδια παραπέρα γιατί δεν ήθελες να τα δεις. Ενοχλούσαν την ιστορία που είχες πλάσει και τα απέφευγες.  Έρχονται αυτές οι στιγμές που σε ταρακουνάνε και εκεί που έχεις φτιάξει το κάστρο σου στην άμμο ένα κύμα το διαλύει. Το έχτιζες μήνες. Μα χρειάστηκαν μόνο πέντε λεπτά. Κάπου εκεί το ρολόι σταματάει να χτυπάει και οι δείκτες γυρνούν αντίστροφα. Σε μια τροχιά που είχες καιρό να ακούσεις γιατί νόμιζες ότι την είχες νικήσει. Και όμως, η ζωή είναι εκεί για να σου πει ότι δεν έχεις νικήσει τίποτα και κάθε μέρα για να νιώθεις ζωντανός πρέπει να παλεύεις. Ποτέ και τίποτα δεν είναι δεδομένο και ποτέ και τίποτα δεν είναι δικό σου αν δεν το θελήσει. Και αν έχασες το μονοπάτι για λίγο και βγήκες εκτός πορείας τώρα πρέπει να επανέλθεις. Είναι ο αιώνιος νόμος που διέπει αυτόν τον κόσμο και μας κατευθύνει. Δεν μπορείς να τον αψηφήσεις,ούτε να τον προσπεράσεις, Αργά ή γρήγορα θα σε βρει για να σε επαναφέρει. Ποτέ μην κλάψεις, ποτέ μην κατηγορήσεις, Τα έχεις κάνει και εσύ και ξέρεις. Απλά σκέψου και δες τι δεν έκανες σωστά. Βάλε τον εαυτό σου μπροστά και δες που ξέφυγες και που υπερέβηκες τα όρια. Τότε ίσως αντιληφθείς ότι είχες πετάξει πολύ ψηλά και τα φτερά σου λιώνανε. Η ματαιοδοξία σου δεν σε άφηνε να το δεις και εσύ απλά πέταγες με την υπέρμετρη φιλοδοξία ότι θα είσαι για πάντα έτσι. Τα φτερά όμως δεν σε κρατάνε για πολύ και όταν λιώσουν εντελώς προσγειώνεσαι απότομα και ανώμαλα. Και όμως είσαι ακόμη ζωντανός. Σήκω πάνω, χαμογέλα και ετοιμάσου να φτιάξεις καινούρια. Πιο δυνατά και πιο ανθεκτικά. Να μπορούν να σε κρατήσουν εκεί ψηλά και να νιώθεις ασφαλής.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

θέλω να γίνω αυτό που είμαι

Η εξέλιξη του κάθε ανθρώπου είναι το καρότο του (aka κίνητρο) σε τούτο εδώ τον κόσμο.. Η ανάγκη να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος, να γεμίζει εμπειρίες και γνώσεις, να γίνεται σοφότερος. Στην πυραμίδα των αναγκών δεν είναι τυχαίο ότι στην κορυφή βασιλεύει η αυτοπραγμάτωση. Και ίσως είναι και η απάντηση όσων αναρωτιούνται τι κάνουν σε αυτή τη ζωή και ποιος ο σκοπός τους.

 Τα κριτήρια του καθενός από μας είναι διαφορετικά και τα όνειρα δυσανάλογα καμιά φορά με τις δυνατότητες μας. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να μας τα στερήσει. Το που θέλει να φτάσει ο καθένας μας εξαρτάται από τα θέλω που έχει βάλει σαν στόχο. Δεν υπάρχουν σωστά και λάθος θέλω. Μόνο σωστές ή λάθος στιγμές να τα κυνηγήσουμε ή αντίστοιχα να τα προσπεράσουμε όταν δεν έχουμε την δύναμη να τα ακολουθήσουμε. Όπως και να χει, αν χάσουμε μία ευκαιρία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε ξανά.. Η διαφορά είναι ότι αυτή την φορά θα πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς την συγκυρία..

Όπως μου είπε κάποιος, δεν έχει νόημα να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Αλλά να σκεφτείς τι έγινε λάθος και χύθηκε. Ώστε να μην χυθεί ξανά.

Θέλω να γίνω αυτό που είμαι.Να κατακτήσω τα θέλω του εαυτού μου με κάθε τρόπο. Και να βάζω πάντα πιο ψηλούς στόχους, Και ποτέ μα ποτέ να μην μείνω στάσιμη. Εκεί σημαίνει ότι παραιτήθηκα και επέλεξα να χτίσω μια συμβατική καθημερινότητα. Και ποιο το νόημα αυτού; Μηδέν. Όταν όλοι και όλα εξελίσσονται εσύ δεν μπορείς να κάνεις το αντίθετο. Ούτε να υπάρχεις απλά για να ζεις. Και ναι δεν είμαι με τίποτα ευχαριστημένη. Εκτιμώ και ευγνωμονώ για όσα έχω αλλά πάντα θέλω και άλλα. ¨οχι από απληστία ή εγωισμό αλλά από την ανάγκη μου να βρω λόγους να με κρατάνε δημιουργική. Για να συνεχίσω να σκέφτομαι, να παράγω, να ανακαλύπτω και να φαντάζομαι. Για να συνεχίζω να ζω όπως θέλω να είμαι.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Τα πιστεύω μου τα αγαπώ και αυτά αγαπούν εμένα.

Οι άνθρωποι αποκτούν βιώματα και εμπειρίες από την μέρα που γεννιούνται .Mπορεί πριν από τα πέντε τους να μην θυμούνται και πολλά, ωστόσο όλα όσα έχουν ζήσει καταγράφονται στο υποσυνείδητο και διαμορφώνουν την προσωπικότητας τους, τον εαυτό τους. Λένε ότι τα παιδικά χρόνια είναι πολύ σημαντικά για την εξέλιξη του ανθρώπου αλλά και για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του (άπειρες ώρες διαβάσματος του Φρόιντ περί καλού και κακού θηλασμού και πρωκτοψυχαναγκαστικών προσωπικοτήτων μπορεί ίσως να σας πείσουν :p) Ακολουθεί η εφηβεία όπου οι ορμόνες χτυπούν κόκκινο, οι φίλοι γίνονται συχνά οι μέντορες μας και εμείς διαμορφώνουμε άποψη σιγά σιγά για τον κόσμο εκεί έξω, για το τι μας περιμένει , για το πόσο σημαντικές είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις και πόσο θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από τους άλλους. Και μετά έρχονται τα φοιτητικά μας χρόνια ( που δεν τα αλλάζουμε με τίποτα..) Εκεί αρχίζουν να μπαίνουν στο μυαλό μας νέα δεδομένα. Χτίζουμε φιλοσοφία ζωής, ιδεολογίες, πολιτικά πιστεύω. Αποφασίζουμε πως θα ζήσουμε και για τι θα παλέψουμε από δω και πέρα σε αυτή ζωή. Και εκέι νομίζουμε ότι ο χαρακτήρας μας ολοκληρώθηκε και είμαστε έτοιμοι και δυνατοί να πούμε στον κόσμο ποιοι είμαστε και πως θα αλλάξουμε όσα δεν μας αρέσουν γύρω μας για ένα καλύτερο αύριο ρε γαμώτο..χτυπάει την πόρτα η δουλειά. Είμαστε χαρούμενοι γιατί επιτέλους όσα κάναμε τόσα χρόνια θεωρητικά θα εφαρμοστούν στην πράξη, θα έχουμε δικές μας ευθύνες και χρήματα και δεν θα εξαρτιόμαστε από κανέναν... Και εκεί που έχουμε διαμορφώσει όλη αυτή την ωραία φούσκα στο μυαλό μας βρισκόμαστε χωμένοι σε ένα γραφείο να προσπαθούμε καθημερινά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να εφαρμόσουμε τις αξίες και τα πιστεύω μας και να δημιουργήσουμε ένα ιδανικό περιβάλλον εργασίας. Και τότε είναι που όταν κάνουμε σχέδια το αφεντικό μας γελά και έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω. Πρέπει να κάνεις κατί που δεν συμφωνείς και πολύ αλλά ας πάει και το παλιάμπελο, να πατήσεις λιγάκι πάνω από το πτώμα του διπλανού μπας και πάρεις εσύ αυτήν την προαγωγή, να γειώσεις και λίγο τα πιστεύω σου μπροστά στο καλό της εταιρίας σου.. Και έχεις καταλήξει πριν τα πρώτα άντα σου να κοιτάς στον καθρέφτη και να μην διακρίνεις το είδωλο σου. Να έχεις χάσει τον εαυτό σου και να βλέπεις κάτι ξένο. Τότε είναι που καταλαβαίνεις πόσο εύκολα γεννιούνται και καταστρέφονται ιδεολογίες, πως ξεχνάμε μάχες που δώσαμε, πως αφήνουμε πίσω τα χρόνια που μας έκαναν να οραματιζόμαστε και λυγίζουμε στο χαμό του αύριο. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν που έχεις χάσει το είναι σου κάτι θα έρθει να χτυπήσει την πόρτα σου για να σε επαναφέρει. Είναι το εσωτερικό σου καμπανάκι που φωνάζει και ωρύεται  να συνέρθεις και σου βγάζει στην επιφάνεια ξεχασμένες αναμνήσεις. Είναι η νέα σελίδα που πρέπει να γυρίσεις ή να ξαναγράψεις από την αρχή αν το βιβλίο που διάλεξες δεν σου αρέσει. Μην το αφήσεις να χαθεί. Όλοι χάνουν το δρόμο τους για λίγο ή παίρνουν λάθος μονοπάτι αλλά η εσωτερική μας πυξίδα δείχνει πάντα το σωστό. Και αν καμιά φορά χάνουμε τον προσανατολισμό μας δεν τα παρατάμε. Περιμένουμε απλά να τελειώσει η καταιγίδα και να βγάλει πάλι ήλιο.