Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
Αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
Πως ήσουν πάντα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
Εσύ η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Δεν υπάρχει ευτυχία. Μόνο ευτυχισμένες στιγμές.

Μπορεί ο σκοπός της φιλοσοφίας να είναι η αναζήτηση της ευτυχίας αλλά πρωτού πω πως διαφωνώ θα ρωτήσω..Ποιος την βρήκε; Ποιος έζησε (ή ζει) ευτυχισμένος; Μην βιαστείτε να απαντήσετε. Εγώ θα πω Κανείς. Γιατί η ευτυχία δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση ..δεν μπορεί να είναι. Θα έχανε όλη την ουσία και το είναι της.Θα άλλαζε υπόσταση και δεν θα αποτελούσε τον απώτερο στόχο του ανθρώπου, Αν κάποιος άνθρωπος ζει μια ονειρεμένη ζωή και όλα είναι γιαυτόν ιδανικά δεν είναι ευτυχισμένος είναι απλά ευχαριστημένος, Και είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε το μέγεθος και τη βαρύτητα αυτών των δύο λέξεων.

Μπορεί κάποιος να αισθάνεται ευχαριστημενος και ευγνώμων με τη ζωή που βιώνει αλλά δεν μπορεί να δηλώσει ευτυχισμένος, Η ευτυχία είναι μικρές στιγμές απόλυτης ικανοποίησης και χαράς που μας δίνουν νόημα και δύναμη, Που μας ξυπνάνε συναισθήματα και μας κάνουν ζωντανούς. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ότι όλα έχουν κάποιο νόημα και εσύ μπορείς να το διαβάσεις, Νιώθεις έτοιμος να πετάξεις και μετά χαμογελάς. Είναι οι δικές μας στιγμές ευτυχίας, Κρατάνε λίγο και γι αυτό είναι τόσο μοναδικές.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

για σενα


Με ρώτησες τι σημαίνει έρωτας. Σου απάντησα να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τη σκέψη του άλλου. Να του δίνεις απλόχερα χωρίς να σε νοιάζει να θα πάρεις. Να σπάει η καρδιά σου στα δύο όταν χωρίζεστε, να τρέμεις μέχρι να τον δεις. Έρωτας είναι, να λες συγγνώμη, έρωτας είναι να συγχωρείς. Μα μαθαίνεις να ακούς τον άλλον, να τον κοιτάς και να μπορείς να τον διαβάσεις χωρίς να σου μιλάει. Είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο, απλά και μόνο γιατί τριγυρίζει στο μυαλό σου, αυτό που σε κάνει να βλέπεις έξω ήλιο ενώ βρέχει. Να ακούς την καρδιά σου να μιλάει και να θες να πλημμυρίσεις τον κόσμο με τις σκέψεις σου. Θες να το μοιραστείς με όλους μα πιο πολύ θέλω να το μοιραστώ με σένα.
Εσένα που είσαι ο λόγος που ήθελα να γράψω και να χαράξω όλα όσα αισθάνομαι σε αυτές εδώ τις γραμμές.
Εσένα πού είσαι δίπλα μου καθε στιγμή.


ΥΓ: Λύπη μαζί- Λύπη μισή
       Χαρά μαζί- Χαρά διπλή

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Τελευταία χάνεται η ψυχή όταν χάσει την ελπίδα της

Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Πόσοι ξυπνάνε με ένα χαμόγελο και κοιμούνται με μια όμορφη σκέψη; Πόσοι σκέφτονται το αύριο και βλέπουν ελπίδα; Σίγουρα λιγότεροι από αυτούς που νιώθουν φυλακισμένοι και εγκλωβισμένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή. Δείτε τι ωραία έχουμε φτιάξει την κοινωνία μας. Δείτε πως φυλακιστήκαμε μόνοι μας και τώρα τα δεσμά είναι βαριά και πονάνε. Ο άνθρωπος όταν χάνει τις αξίες του είναι καταδικασμένος να χάσει τον εαυτό του, το είναι του. Και όταν χάνουμε τον εαυτό μας σβήνει κάθε ελπίδα. Κάπου όμως διάβσα πως δε χάνεται η ελπίδα τελευταία... Τελευταία χάνεται η ψυχή όταν χάσει την ελπίδα της. Οπότε, μένουμε άνθρωποι μισοί, άνθρωποι κενοί χωρίς σκοπό και νόημα. Και εκεί είναι που αρχίζει η αντίστροφη πορεία. Οι αξίες που έχουν χαθεί αντικαθιστώνται από νέες που μας ορίζει η κοινωνία και ο σκοπός μας γίνεται ένας και οικουμενικός. Αγωνιζόμαστε για μια θέση εργασίας, προσπαθούσε να πατήσουμε το διπλανό μας, να φτάσουμε πρώτοι, να προλάβουμε..Να βγάλουμε λεφτά..Να πάρουμε αυτοκίνητα και ρούχα να καλύψουν τη γύμνια μας. Ποιος τα χρειαζεται αυτά στη φυλακή σκέφτηκε κανείς; Ο φυλακισμένος ζητά ελπίδα αλλά δεν πουλιέται, ζητά συντροφιά αλλά δεν αγοράζεται. Οπότε γιατί κυνηγάμε σκιες ;

Τι μας κρατά φυλακισμένους; Αυτοί που κυβερνούν και μας θέλουν πρόβατα, τα ΜΜΕ που μας φοράνε παρωπίδες με τη θέληση μας και μας δίνουν τροφή που όυτε τα ζώα δεν θα ήθελαν; Η μήπως ο εργοδότης μας που αν εξεγερθούμε θα μας απολύσει; Κάποιον μπορεί να τον κρατά φυλακισμένο η γυναίκα του που δεν του δίνει την ελευθερία του, κάποιον η οικογένεια του που τον καταπιέζει. Ολους μας όμως μας κρατάει κάτι κοινό. Η αλήθεια ότι αυτό που ζούμε δεν είναι αυτό που θέλουμε και πάνω απ όλα ο ΦΟΒΟΣ να το αλλάξουμε. Αντέχουμε την καταπίεση αλλά όχι την ανασφάλεια. Προτιμάμε το ψέμα από την αλήθεια. Και αυτό είναι που μας κρατά στο κλουβί. Γιατί δεν βγαίνουμε πια στους δρόμους; Γιατί μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας; Ποιος θα λέιψει μια μέρα από τη δουλειά του για να αγωνιστεί για τα δικαίωματά του όταν ξέρει ότι την επόμενη μπορεί να απολυθεί;

Πως άλλαξαν τα πράγματα.. Πριν κάποια χρόνια κάποιοι πάλεψαν με αίμα για να κατακτηθεί το οχτάωρο. Για να μην είναι η ζωή μας η δουλεία μας και η δουλειά μας η ζωή μας.. Και σε λίγο θα παλέυουμε για να δουλέυουμε κάπου ακόμα και 12 και 15 ώρες. Και θα λέμε και ευχαριστώ..

Νομίζω όμως ότι αυτός ο θυμός που κρύβεται μέσα μας κάποια στιγμή δεν θα δαμάζεται. Θ α γίνει δύναμη και ανάγκη για άλλαγή. Και τότε θα είμαστε πολλοί. Και όταν είμαστε πολλοί είναι πιο εύκολα να σπάσουν τα δεσμά.

Μπορέιτε να με πείτε ρομαντική αλλά και ο κυνικός ρεαλισμός δεν μας οδήγησε κάπου. Οπότε μπορώ να ελπίζω :)

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Αναζητώντας την Ιθάκη μας..

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει•
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.





Η Ιθάκη είναι ένας από τους ωραιότερους συμβολισμούς. Είναι το ταξίδι, ο προορισμός, η ίδια η πορεία της ζωής μας. Έχουμε αλήθεια αναρωτηθεί αν το ζητούμενο είναι η διαδρομή ή ο σταθμός'; Ας το σκεφτούμε διαφορετικά... Δεν υπάρχει μία Ιθάκη κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Μπορεί να υπάρξουν πολλές. Και έννοώ την Ιθάκη σαν ένα προορισμό που θέλουμε να φτάσουμε. Η διαδικασία που θα ακολουθήσουμε για να φτάσουμε κάνει τον προορισμό τόσο συναρπαστικό. Αυτή η γλυκιά προσμονή για κάτι που θέλουμε τόσο μας δίνει κουράγιο και δύναμη να το κυνηγήσουμε. Μας γεμίζει χαρά και ταξιδεύει μακριά τη φαντασία μας που δεν σταματά ποτέ.
Αυτό το ταξίδι που έχουμε σχεδιάσει με το νου μας μπορεί να μην αναταποκρίνεται σε αυτό που περιμένουμε να αντικρίσουμε όταν φτάσουμε στον προορισμό μας. Όχι γιατί ο προορισμός δεν είναι αυτό που περιμέναμε αλλα γιατί τελικά ο προορισμός είναι το τέλος.. Και αναπολούμε το ταξίδι μας! Τα τρελά σχέδια που κάναμε..τις πελώριες φαντασιώσεις μας και τις φανταστικές εικόνες που πλέκαμε για αυτό που μας περιμένει. Τα συναισθήματα που μας ξυπνά η επιθυμία για να φτάσουμε στον προορισμό γίνονται όλο και πιο δυνατά όσο πλησιάζουμε σε αυτόν.. όσο το μυαλό ταξιδεύει. Και όπως λέει και το ποίημα "μην βιάζεις το ταξίδι σου καθόλου..Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει".. Όσο πιο πολύ καιρό ταξιδεύεις..είτε με τη φαντασία σου είτε με το σώμα σου, τόσο πιο σημαντικός γινεται για σένα ο σταθμός που προσμονείς. Γι αυτό ποτέ μην διαλέξεις τον εύκολο δρόμο. Δεν θα σου δώσει εφόδια.. Θα σε αφήσει γυμνό. Και όταν φτάσεις στο τέρμα θα απογοητευτείς. Μπορεί να φτάσεις πρωτος αλλά θα είσαι άδειος μέσα σου. Όποιος απολαύσει το ταξίδι και ανοίξει τα πανιά του θα είναι αυτός που θα κερδίσει στο ΄δρόμο και ποτέ...ποτέ...δεν θα ξεχάσει την Ιθάκη. 

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Το μανιφέστο των bloggers για να μην ξεχνάμε..

Οι συγκεκριμένες θέσεις δημοσιεύτηκαν πριν 2 χρόνια στο nylon αλλά με τα όσα ακούγονται τον τελευταίο καιρό θα ήθελα να τις ξαναθυμηθούμε ...


ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ BLOGGER

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα τουblogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.
Aπο το nylon

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Γεια σας, Είμαστε η γενια των 592 ευρώ

Καλημέρα σας..Πώς είστε; Είμαστε η γενιά των 592 ευρώ. Σίγουρα μας έχετε ακούσει.. Νέοι και νεες μέχρι 25 ετών που τελείωσαμε τις σπουδές μας, αφήσαμε πίσω τις αίθουσες των Πανεπιστημίων , τους αιώνιους καφέδες, τις νυχτερινές τσαρκες μέχρι το άλλο πρωί, μα πάνω από όλα την ανεμελιά μας. Ριχτήκαμε με μανία στο κυνήγι εργασίας.. Να προλάβουμε..Να προλάβουμε τι; Την ιδανική θέση των ονείρων μας που θα δουλέυουμε 10 ώρες για 592 ευρώ; Ονειρεμένο ακούγεται..Σχεδόν μου έρχεται να βάλω τα κλάματα..Και πείτε ότι έπρεπε να συμβιβαστούμε με την κατάσταση..με την οικονομική (και γενικόιτερη) κρίση που μας κυκλώνει, με τα νέα μέτρα και πείτε ότι το κάναμε. Και βγήκαμε έξω με σκυμένο κεφάλι και ηθικό υπό το μηδέν αλλά είπαμε εντάξει.. Θα παίρνουμε 592 ευρώ. Δωστε μας δουλειά..ΠΟΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ; Πόσοι από όσους τελειώσαμε αυτό το χρόνο έχουμε βρει δουλειά; Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν. Πτυχίο, Μεταπτυχιακό, Διδακτορικό, Ξένες Γλώσσες και Υπολογιστές.. Με ολα αυτά γεμίζει το βιογραφικό αλλά όχι η τσέπη. Πριν κάποια χρόνια το 8ωρο ήταν δεδομένο..Και όταν ο κατώτατος βασικός μισθός ήταν 754 ευρώ δεν είμασταν ευχαριστημένοι. Σήμεα αυξήθηκαν οι ώρες και μειώθηκε ο μισθός.Ας το σκεφτούμε πιο ρεαλιστικά. Ένας νέος άνθρωπος καταφέρνει μετά από πολύμηνες συνεντεύξεις να βρει δουλειά και του καταβάλλεται ο βασικός μισθός. Αυτός ο άνθρωπος καλείται να νοικιάζει σπίτι, να πληρώνει το αυτοκίνητο του (αν δηλαδή καταφέρε να αγοράσει), να βγάζει τα πάγια έξοδα του σπιτιού και να καλύπτει και τις προσωπικές του ανάγκες. Τι..; Δεν σας βγαίνει ο λογαριαμός; Ούτε σε εμάς..
Ας το παραδεχτούμε. Ηττηθήκαμε αγαπητοί μου. Ας σκύψουμε άλλη μια φορά το κεφάλι. Η ας πάρουμε τα βουνά και πάμε όλοι στα χωριά \μας να καλλιεργούμε ραπανάκια και μαρούλια.

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Τα ετερώνυμα έλκονται? αιώνιο αναπάντητο ερώτημα..

Είναι ένα από αυτά τα θέματα που απασχολούν χρόνια τώρα τούτη εδώ την κοινωνία. Η Φυσική τη βρήκε την απάντηση και δηλώνιε ευθαρσώς ότι.. ΝΑΙ έλκονται! Ώθηση και απώθηση. Και έρχεται τώρα η ώρα να σκεφτούμε αν συμβάινει το ίδιο και στις ανθρώπινες σχέσεις.. Αν και τείνω προς το ότι όντως τα αντίθετα κυνηγιούνται και έλκει το ένα το άλλο όπως οι μαγνήτες, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Σε εμένα προσωπικά ισχύει. Αλλά εγώ έχω ψυχολογικά προβλήματα και μια αιώνια αντίδραση από την κούνια μου οπότε ξέρω πως δεν αποτελώ παράδειγμα για να υποστήριξω τη θεωρία ώθησης-απώθησης ανομοίων. Οπότε ας πούμε ότι πιστεύω το αντίθετο. ¨Οτι τα ομώνυμα έλκονται. Και πριν προλάβετε να μου πείτε όχι και μα, μου, σου, του....θα σας φέρω χαρακτηριστικές εικόνες στο μυαλό..
Ποιος από εσάς δεν θυμάται τους φλώρους του σχολείου να τα φτιάχνουν μεταξύ τους?
Η μάλλον δείτε το αλλιώς..Έχετε δει πολλούς που ακούνε κλαρίνα να είναι με κοπέλες που ακούνε heavy metal? (καλά είναι λίγο ακραίο το ξέρω...!)
Τώρα σκεφτείτε πόσα ζευγάρια είναι τόσο ίδια που να θέλουν και να λένε τα ίδια πράγματα και στο τέλος να χωρίζουν γιατί έχουν πεθάαααααααανει από την πλήξη τους; Μάλλον αρκετά..
Που θέλω να καταλήξω όμως; Όπως πάντα πουθενά συγκεκριμένα και ειδικά!
Πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Κάποιοι άνθρωποι ψάχνουν το άλλο τους μισό να είναι κατ΄εικόνα και καθ'ομοίωση τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν μία ήρεμη σχέση χωρίς εκρήξεις, φωνές και ξύλο αλλά γρήγορα θα ξεθυμάνει γιατί έρχεται το διαβολάκι της βαρεμάρας να τους χαλάσει την ησυχία τους.
Όσοι αρέσκονται στο να βρίσκουν ανθρώπους που είναι αντίθετοι το μόνο σίγουρο είναι θα ζήσουν έντονα (με ότι αυτό περιλαμβάνει) και θα αποκομίσουν πολλά περισσότερα πράγματα από το ετερώνυμο τους. Και αυτοί οι άνθρωποι επειδή ρισκάρουν είναι  πολύ πιο πιθανόν να ερωτοχτυπηθούν από το αντίθετο τους με την πρώτη ματιά. Αλλά εδώ θα σας πω και την άλλη θεωρία μου ότι οι μεγάλοι κεραυνοβόλοι έρωτες είναι καταδικασμένοι να μην ολοκληρωθούν. Αλλά αυτο είναι άλλο post. Απλά σας το είπα γιατί οι συνειρμοί μου είναι λίγο ξεκούρδιστοι τελευταία και θέλουνε συντονισμό..
Οπότε μην τρελένεστε να δώσετε απάντηση γιατί η Φυσική έχει τον κανόνα της αλλά η ζωή έχει τις εξαιρέσεις. Και αφού στις ανθρώπινες σχέσεις όλα επιτρέπονται ας διαλέξει ο καθείς αν ωθείται από τα ομώνυμα ή τα ετερώνυμα..

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΤedxThessaloniki. Zoύμε το σήμερα. Δημιουργικά. Μπαίνουμε σφήνα στη ρουτίνα .



Μια ομιλία που μας ταρακουναέι. Που μπαίνει σφήνα στη ρουτίνα μας. Ακούστε τι έχει να πει. Σοβαρά μιλάει...
Σφήνα
{Μάριος Σπύρογλου}

Πως ξεφεύγουμε από τα θέλω μας;

Έχετε ευχηθεί κάτι και όταν αυτό πραγματοποιήθηκε να το μετανιώσετε; Λογικά ναι.. Δεν είναι τυχαίο που λένε Πρόσεχε τι εύχεσαι..Το ότι μετανιώνουμε μπορεί να οφείλεται σε κάποια αλλαγή εσωτερική ή εξωτερική ή σε λανθασμένη εκτίμηση των θέλω μας. Επίσης, δεν σκεφτόμαστε ότι μια επιθυμία μας κρύβει από πίσω πολλά σταυροδρόμια που δεν έχουμε υπολογίσει και ίσως τελικά να μην θέλαμε να διαβούμε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να μην ονειρευόμαστε κάπως το μέλλον μας και να μην μουρμουρίζουμε ευχές όταν πέφτει ένα αστέρι αλλά να σκεφτόμαστε και την αντίπερα όχθη αυτού που ζητάμε. Εγώ όμως έχω ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα.. Ξέρω τι ¨δήθεν¨ θέλω (και λέω δήθεν γιατί αυτό το θέλω μου έχει επηρεαστεί και από εξωτερικούς παράγοντες: βλέπε γονείς, φίλους, κοινωνικά πρότυπα) ξερω τι θα μου προσφέρει ο δρόμος που λχω επιλέξει, ξέρω πως να φτάσω εκεί, αλλά εύχομαι να βρω λίγο πριν το τέλος ένα μονοπάτι και να λοξοδρομήσω. Θέλω να ξεφύγω από τα θέλω μου γιατί ξέρω πως δεν θα με κάνουν ευτυχισμένη, Δεν θα με κάνουν να βρω αυτό που είμαι ή αυτό που μπορώ να γίνω.Το μόνο που ελπίζω και εύχομαι λοιπόν είναι να βρεθεί κάποιος να μου δείξει το μονοπάτι την κατάλληλη στιγμή πρωτού συνειδητοποιήσω πως είναι μονοδρομος ο δρόμος που έχω πάρει και ότι και αν κάνω δεν γυρίζει πίσω. Έτσι θα δω πραγματικά όλη τη διαδρομή και όχι μόνο το στόχο-προορισμό. Άλλωστε το ταξίδι μετραέι έτσι δεν είναι; Εγώ ήδη σχεδιάζω το χάρτη..

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Τι κάνουμε σε τούτο εδώ τον κόσμο...

Γεννιόμαστε χωρίς καν να το ζητήσουμε. Και όμως είμαστε ευγνώμονες που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Ο κάθε ένας μας είναι τυχερός που του δόθηκε το δώρο της ζωής. Έχουμε αναρωτηθεί όμως τι κάνουμε σε αυτόν εδώ τον (μάταιο;) κόσμο; Όλα είναι δομημένα στη ζωή μας αν το σκεφτούμε. Τα κοινωνικά πρότυπα υπάρχουν πριν από εμάς και για εμάς για να βάζουν τα πράγματα σε μία τάξη. Τα θέλω μας είναι πολύ κοινά αν το σκεφτούμε αν και εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ διαφορετικοί.., Τυχαίο; 
Στα 10 μας θέλουμε παιχνίδι και ξεγνοιασιά
Στα 13 μας θέλουμε φίλους, παρέες και εξόδους
Στα 16 μας θέλουμε να γνωρίσουμε τον κόσμο, να ζήσουμε έντονα, στο κόκκινο
Στα 18 μας θέλουμε να τελειώσει το "μαρτύριο" του σχολείου και να ζήσουμε μια ξέφρενη φοιτική ζωή.
Στα 24 μας θέλουμε το πτυχίο μας και μια δουλειά να μας περιμένει
Στα 27 μας απομυθοποιούμε τη δουλειά μας και ψάχνομαστε. Μάλλον θέλουμε οικογένεια.
Στα 35 θέλουμε απλά λεφτά γιατί οι υποχρεώσεις είναι στο φουλ. Θέλουμε και ταξίδια αλλα΄που να αφήσεις τώρα τα παιδιά...
Στα 40 θέλουμε αύξηση. Τόσα χρόνια εκεί μέσα το δικαιούμαστε..
Και μάνι μάνι έχουμε ζήσει σχεδόν τη μισή ζωή μας. Και τι? Και που είμαστε? Που είστε?
Αυτά είναι τα σχέδια μας για τη ζωή; Και τα κάνουμε όλα αυτά και είμαστε ευτυχισμένοι...Είμαστε;
Αυτό είναι ευτυχία; Η εκπλήρωση αυτών των στόχων λέγεται επιτυχία ή κωλοφαρδία. ¨ΟΧΙ ευτυχία.
Αν δεν ψάξουμε μέσα μας να βρούμε αυτό που είμαστε και να φτάσουμε στην αυτοπραγμάτωση η ευτυχία θα πλησιάζει ίσβως αλλά δεν θα μας ακουμπά.
Είμαι πολύ ρεαλίστρια για φιλοσοφικές αναζητήσεις αλλά και πολύ μικρή για να δεχθώ τον ρεαλισμό που μου προσφέρει τούτος εδώ ο κόσμος. Ελπίζω να μην συμβιβαστώ, Και να κοιτάω μέσα μου, και γυρω μου, και να βρω το σκοπό μου, και να τον ακολουθήσω. Να φτάσω στο ένα, στο ένα που έχω μέσα μου και ακόμα το αναζητώ. Στο ένα και το αυτό. Εμένα

HURTS - Wonderful Life

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Γιατί ζηλεύουμε;

ΖΗΛΙΑ< Σύνθετο συναίσθημα. Προέρχεται από το θυμό και το φόβο. Ζηλεύουμε κάποιον επειδή κατά βάθος είμαστε θυμωμένοι που έχει περισσότερα από εμάς ή ζει καλύτερα από εμάς και ζηλεύουμε και όταν φοβόμαστε μην χάσουμε κάποιον λόγω ανεπάρκειας του ευατού μας. Ζηλεύουμε το έταιρον ήμιση γιατί φοβόμαστε ότι θα βρει κάτι καλύτερο από μας ή επειδή δεν έχουμε αυτοπεποίθηση. Ακόμη και αυτοί που δηλώνουν πως δεν ζηλεύουν οι ψυχολόγοι λένε ότι ψεύδονται και αυτό γιατί μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι νιώθουν ανώτεροι από τους άλλους και έχουν την ανάγκη να το αποδέιξουν,.

Η ζήλια είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Σκεφτείτε τα μικρά παιδάκια που τα θέλουν όλα δικά τους και ζηλεύουν όταν χάνουν την προσοχή των άλλων. Όλοι λίγο πολλοί έχουμε αισθανθεί ζήλια, Το θέμα είναι πως τη διαχειριζόμαστε. Συχνά η ζήλια σε θολώνει, είναι πολύ δυνατό συναίσθημα. Δεν λέμε άλλωστε χωρίς λόγο " Τυφλώθηκε από τη ζήλια."Για να μειωθεί το συναίσθημα της ζήλιας πρέπει να συμβούν δύο πραγματα. Να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας κατα αρχήν και στον άλλον κατά δευτερον. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τη ζήλεια υπερ μας. Αντί να φθονούμε κάτι να προσπαθήσουμε να το φτάσουμε με προσωπικό κόπο και αντί να κάνουμε σκηνές ζηλοτυπίας να κάνουμε πρώτα αυτοκριτική και να εντοπίζουμε τη ρία του"κακού"..

η ζωή που ζούμε στα όνειρα μας..

Όλοι μας βλέπουμε όνειρα. Είτε τα θυμόμαστε είτε όχι , είτε είναι ασπρόμαυρα είτε πολύχρωμα..Με τα όνειρα έχουν ασχοληθεί πολλοί επιστήμονες ,είτε γιατί εμφανίζονται και πως, είτε τι σημαίνουν ,αλλά ακόμη δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, Αυτό κατά τη γνώμη μου συμβαίνει γιατί τα σύμβολα στα όνειρα έιναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο , γιατί τα όνειρα μας είναι η δέυτερη ζωή μας, Ίσως η δεύτερη "σουρεάλ" ζωή μας. ¨Οπως διάβασα πριν λίγο καιρό: Στα όνειραζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτή του εσωτερικού μας κόσμου που δεν έχει κανόνες χωροχρονικούς και αιτιότητας σαν αυτούς που γνωρίζουμε και βιώνουμε στην κατάσταση της εγρήγορσης. Αλλά η εμπειρία μας μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο πραγματική.
Πόσες φορές έχετε ξυπνήσει από όνειρο τρομαγμένοι, ιδρωμένοι ή και με ένα χαμόγελο ευτυχίας;.Τα όνειρα μας δημιουργούν συναισθήματα γιατί ο εγκέφαλος συνεχίζει να δέχεται ερεθίσματα όταν κοιμόμαστε. Επίσης, μου έχει συμβεί ορισμένες φορές να έχω πλήρη συναίσθηση ότι είμαι σε όνειρο και να μπορώ να δρω αυτοβούλως, Το μόνο που δεν μπορώ να αλλάξω ή να επέμβω είναι ο χωροχρόνος. Και εκεί είναι πολύ εύκολο να μπερδέψεις την αλήθεια με την φαντασία. 
Ζούμε μια άλλη ζωή στα όνειρα μας: Ναι αλλά χωρίς συνέχεια και σειρά. Ζούμε διάσπαρτα επεισόδεα που μπορεί να τα νιώθουμε εξίσου αληθινά με την πραγματική μας ζωή. Είναι όμως πολύ εντυπωσιακό ότι σε 8 ώρες ύπνου νομίζουμε ότι το όνειρο κράτησε 5 λεπτά. Ο χρόνος χάνει την λογική του στα όνειρα μας,
Σε ένα φόρουμ διάβασα αυτό: 
Όταν ονειρευόμαστε, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί κανονικότατα σαν να δέχεται αληθινά ερεθίσματα, και δίνει στους επιστήμονες την εικόνα ενός εγκεφάλου που βλέπει, ακούει, οσμίζεται, γεύεται, πιάνει, κινείται, κλπ, και επεξεργάζεται πληροφορίες σαν να τις δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον, με τη διαφορά ότι το σώμα κοιμάται και τίποτε από όλα αυτά δεν παρατηρείται να συμβαίνει σε αυτήν την πραγματικότητα...
Έχουμε έναν δεύτερο μυστηριώδη εαυτό, ο οποίος ζει κανονικά σε έναν παράλληλο κόσμο, τον κόσμο των ονείρων: ένα ολόκληρο εναλλακτικό σύμπαν. Μια μυστηριώδης ονειρική γεωγραφία που το πανόραμά της ξανοίγεται μέσα μας. Την εξερευνούμε ασυνείδητα μέσα από αινιγματικές εμπειρίες και βιώματα που καταγράφονται από τον εγκέφαλό μας ως αληθινά, για τον οποίο έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι ενώ ονειρευόμαστε συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά σαν να βιώνει πραγματικές καταστάσεις.
Έτσι δεν χρειάζεται να ερμηνεύουμε τα σύμβολα που εμφανίζονται στα όνειρα μας αλλά τα συναισθήματά μας και τον τρόπο που αντιδράμε. Πιστεύω πως τα όνειρα συχνά μας προφυλάσουν από επιλογές που θα κάναμε και αποφάσεις που θα πέρναμε. Λειρουργούν σαν πειραματικό στάδιο για όσα θέλουμε να κάνουμε. ¨Αλλες φορές μας προειδοποιούν και άλλες μας προβληματίζουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δνε μπορούμε να τα αγννοήσουμε γιατί μας επηρεάζουν.
Μπορείτε να διαβασετε σχετικά άρθρα εδώ: http://www.ihnilatis.gr/dreams.htm, 
http://www.40kai.gr/orca/topic/%CE%9F-%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A3-%CE%A5%CE%A0%CE%9D%CE%9F%CE%A3.htm

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Αισιόδοξη μπροστά από ένα αβέβαιο μέλλον...Γίνεται;

Η κατάσταση της χώρας μας παραμένει κρίσιμη. Εδώ και ένα μήνα παραδέχομαι πως έχω σταματήσει να παρακολουθώ τα νέα δεδομένα της οικονομικής κρίσης. Ακούω μόνο απόψεις, ούτε καν τις διαβάζω. Φτάνουν στα αυτιά μου απίστευτα πράγματα που όλοι τα θεωρούν πιθανά ενδεχόμενα. Πτώχευση κράτος, πιθανότητα δικτατορικών καθεστώτων, επιστροφή στη δραχμή, έξοδος από την Ευρωπαική Ένωση. Η εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου ή όλη αυτή η κινδυνολογία είναι ένας τρόπος να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα. Με κατηγορούν που είμαι αισιόδοξη. Με κατηγορούν που θέλω να φύγω στο εξωτερικό για σπουδές ενώ η χώρα βρίσκεται χρεωμένη ως εκεί που δεν πάει. Με κατηγορούν που πιστεύω πως για όλα αυτά φταίει η διαφθορά σε αυτή τη χώρα και μου λένε πως δεν ξέρω...ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΞΕΡΩ! Ξέρω ότι είμαι 21 και με χαρακτηρίζουν παιδί των 700 ευρώ, ξέρω ότι γελάνε όταν τους λέω πως θα βρω δουλεία σε αυτό που σπούδασα και αμφιβάλλουν για τις ευκαιρίες που θα μου παρουσιαστούν. Το αβέβαιο μέλλον μου είναι δυνατόν να ανησυχεί όλους τους άλλους εκτός από εμένα; Η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω. Ας με πείτε αφελή και μικρή. Δεν με πειράζει. Και προτού μου απαντήσετε θα σας πως ότι δηλώνω αισιόδοξη. Αισιόδοξη ότι αυτή η χώρα θα δώσει ένα μάθημα στις επόμενες γενιές και ένα μήνυμα στις υπάρχουσες; Η ηθική είναι βασικό συστατικό για μια επιτυχημένη οικονομία. Και ήρθε η ώρα να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Πέρασαν 10 χρόνια! Μεγαλώσαμε πια....

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ BLOGS.


Συνεχιζονται οι πιεσεις μεσα στο ΠΑΣΟΚ,στα αρμοδια κρατικα στελεχη για τη δημιουργια νομοθετικου πλαισιου για τα Ελληνικα blogs,το οποιο φυσικα θα περιλαμβανει εκτος των αλλων και την αρση της ανωνυμιας.
Οπως πληροφορουμαστε,το ΠΑΣΟΚ θελει να πλασαρει το νομοσχεδιο,με την δικαιολογια της παταξης της μαυρης εργασιας δημοσιογραφων και λοιπων αρθρογραφων στα διαφορων ειδων ενημερωτικα blogs τα οποια εχουν ξεφυτρωσει.
Παραλληλα,η δολοφονια του Σωκρατη Γκιολια,εμπνευστη του troktiko,οπως επισης και το λουκετο στο blog μετα την εκτελεση του,θα αποτελεσει ακομη ενα πατημα για να γινει πραξη το νομοσχεδιο.
Δυστυχως η κυβερνηση του opengov και της διαδραστικης επικοινωνιας μεσω διαδικτυου,προσπαθει με καθε τροπο να φιμωσει ή να αυτολογοκρινει τις ανεξαρτητες φωνες του διαδικτυου,επικαλουμενη χιλια μοιρια πραγματα.

Στο σημειο αυτο να σημειωσουμε για ακομη μια φορα,πως μεχρι και σημερα,αρση της ανωνυμιας στα blogs τα οποια εχουν καταληξη .com και υπαγονται στην Αμερικανικη νομοθεσια,δεν γινεται για εξυβριση ή συκοφαντικη δυσφημιση,χωρις αυτο να σημαινει πως ο καθενας ειναι καλο να ανοιξει ενα blog και τα αρχιζει να βριζει.

Απο την αλλη πλευρα,συμφωνα παντα με τις ιδιες πηγες,ο αρμοδιος υπουργος,δεν θελει να αναλαβει το πολιτικο κοστος για κατι τετοιο...με αποτελεσμα να ψαχνονται τωρα για το πως θα περαστει το νομοσχεδιο.

Κατα τα ψεματα,ειμαστε 5 χρονια στην Ελληνιη blogσφαιρα και την αλητεια που εχουμε δει τους τελευταιους μηνες...δεν την εχουμε ξαναδει ποτε.
Δημοσιοκαφροι που τους εχει ξερασει το ιδιο το συστημα το οποιο δημιουργησαν,εχουν ανοιξει το δικο τους παραμαγαζο εδω μεσα,για να εκπληρωνουν "συμβολαια" και επιθυμιες των χορηγων τους...οπως θα εκαναν εαν εργαζονταν σε καποιο απο τα παραδοσιακα ΜΜΕ...
Αυτο ομως σε καμια περιπτωση δεν σημαινει πως τα blogs πρεπει να αποκτησουν νομικο εκπροσωπο ή διαχειριστη.

Η μαγια των blogs εκτος απο την ελευθερια της γνωμης και της εφρασης ειναι και το δικαιωμα της ανωνυμιας που σου παρεχουν,ωστε να μπορεις να εκφρασεις χωρις φοβο αυτο που θες.
Οσο για τους δημοσιο-καφρους της συμφορας,κανουν κρα απο μετρα το ποιοι ειναι,το ποια blogs εχουν και το ποιους σκοπους εξυπηρετουν...συνεπως μονο επικινδυνοι δεν ειναι...
Αστιοι και τραγικοι θα λεγαμε ισως...

Αναδημοσίευση από: ΠΡΕΖΑ TV
30-7-2010

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

ένα καλοκαίρι ακόμα

Θέλω ένα καλοκαίρι μεγάλο, φωτεινό και γεμάτο.. Γεμάτο ήχους, φωνές και ξεκούραση και ξεγνοιασιά. Θέλω θάλασσα..πολλή θάλασσα με μεγάλα κύματα και κάτασπρες αμμουδιές. Θέλω νησιά και περπάτημα στα στενά μεχρι αργά το βράδυ. Θέλω ποτό και χορό.. Θέλω φίλους, παρέα, κιθάρες και τραγούδι.. Θέλω έρωτα, αγκαλιές και αστεράτα βράδια..Θέλω άμμο, πετρούλες και βοτσαλάκια..ααα και κοχύλια! Θέλω ταβερνούλες στη θάλασσα και δροσιστικά κοκτειλς! Θέλω μια μεγάλη ξαπλώστρα και ένα ροζ στρώμα.. Θέλω τάβλι και κρύο καφέ..Θελω κατάστρωμα πλοίου και δροσερό αεράκι.. Θέλω και εσένα μαζί μου.. Θέλω ένα καλοκαίρι ακόμα. για να τα ζήσω όλα.

Κ.

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Η ψηφιακή γενιά μπορεί να κατακτήσει τη γνώση;

Τον τελευταίο καιρό που πραγματοποιούμε με την σχολή μου ηλεκτρονική έρευνα για τη γενιά Υ , τη γενιά μεταξύ 18-28, συλλέγω διαρκώς απόψεις από συμφοιτητές μου και μη, για το γεγονός ότι θεωρούμαστε η ψηφιακή γενιά. Πολλοί υποστηρίζουν ότι δικαίως κατακτήσαμε αυτόν τον τίτλο αφού ζήσαμε σε έντονες τεχνολογικές αλλαγές και φυσικά ζήσαμε την εισβολή του διαδικτύου στις ζωές μας (και ναι είμαι πολύ ευτυχισμένη γι αυτό!!).. Άλλοι δηλώνουν πως η επόμενη γενιά από μας θα είναι αυτή που θα μας πάρει τον τίτλο μέσα από τα χέρια γιατί θα ζήσουν στο επίκεντρο της τεχνολογίας από τη μέρα που θα γεννηθούν. Το θέμα είναι πως αξιοποιούμε το διαδίκτυο σαν ψηφιακή γενιά..
Ρωτήθηκα προσφάτως πoια η σχέση μου με το ίντερνετ και τι μου προσφέρει.. Απάντησα: Τα πάντα, μόνο που δεν μου φτιάχνει καφέ. Ακραίο; Ίσως.. Αλλά έτσι νιώθω. Και θα σας πω το γιατί. Το ίντερνετ είναι καταρχάς το μόνο ελεύθερο και ανοιχτό μέσο που έχουμε. Η επικοινωνία και η ενημέρωση από τη στιγμή που πέρασαν στο διαδικτυακό κόσμο άλλαξαν ταυτότητα Τα κοινωνικά δίκτυα δημιούργησαν σχέσεις και γνωριμίες από το πουθενά. Το blogs αποτέλεσαν μια εναλλακτική πηγή πληροφόρησης. Το youtube, το facebook και το twitter κατέκτησαν χώρο στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όλη η γνώση μαζεύτηκε κάπου και δόθηκε απλόχερα σε όσους την αναζήτησαν.Έχετε σκεφτεί τι μπορεί να μάθει κάποιος με μόνα του εργαλεία έναν υπολογιστή και μια σύνδεση (ξεκλείδωτη παρακαλώ!) για το ίντερνετ; Από ξένες γλώσσες και σχέδιο μέχρι πως να ξεματιάζει και να λέει το φλιτζάνι. Είναι λίγο τρομακτικό ότι κάποιος μπορεί να βρει και να μάθει τα πάντα μέσα στο διαδίκτυο αλλά αυτό είναι και η μαγεία του. Όταν με ρώτησαν εγώ τι έχω μάθει τους απάντησα το εξής: Έχω μάθει να διαβάζω εφημερίδες, να διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία και ταυτοχρόνως να μελετώ και τη βιογραφία του συγγραφέα,έχω μάθει να βρίσκω άγνωστες λέξεις στο λεξικό, έχω μάθει να μετατρέπω τα νομίσματα,έχω προσπαθήσει (αλλά κουραστεί) να μάθω τυφλό σύστημα, έχω μάθει πληροφορίες για τόπους και αντικείμενα που ίσως να μην συναντούσα ποτέ,έχω μάθει να φτιάχνω ιστοσελίδες, να λύνω γρίφους, να γράφω, να κατεβάζω αρχεία, να επεξεργάζομαι εικόνες και να τα μοιράζομαι όλα αυτά με άλλους ανθρώπους. Έχω μάθει να ακούω τι έχουν να μου πουν και να το ψάχνω μετά τη σειρά μου. Έχω μάθει να δίνω και να παίρνω. Έχω μάθει να μοιράζομαι και να συνεργάζομαι. Μα πάνω από όλα έχχω μάθει να ψάχνω και να κατακτώ  τη γνώση..

Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Διαβάζοντας osho και ανακαλύπτοντας το μυστήριο των ..σχέσεων.

Οι σχέσεις είναι ένα από τα μυστήρια της ζωής. Κι επειδή υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άτομα, εξαρτώνται και από τους δύο.
Κάθε φορά που δύο άνθρωποι συναντιόνται, δημιουργείται ένας καινούριος κόσμος. Η συνάντησή τους και μόνο, φέρνει ένα καινούριο φαινόμενο στη ζωή, που δεν υπήρξε πριν. Και μέσα από αυτό το καινούριο φαινόμενο, τα δύο άτομα αλλάζουν και μεταμορφώνονται. Είσαι διαφορετικός όταν δεν σχετίζεσαι και όταν σχετίζεσαι, ξαφνικά γίνεσαι κάτι άλλο. Κάτι καινούριο συνέβη.Δημιουργείς τη σχέση και ύστερα η σχέση δημιουργεί εσένα. Όταν δύο άνθρωποι συναντιόνται, σημαίνει ότι συναντιόνται δύο κόσμοι. Το πράγμα δεν είναι απλό, είναι περίπλοκο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του κόσμο, ένα σύνθετο μυστήριο, με ένα μεγάλο παρελθόν και ένα αιώνιο μέλλον.
Στην αρχή, συναντιόνται στην περιφέρεια. Αν η σχέση γίνει στενή, αν βαθύνει περισσότερο, τότε σιγά σιγά, τα δύο κέντρα θ’ αρχίσουν να συναντιόνται. Η συνάντηση των κέντρων λέγεται αγάπη.
Η συνάντηση των περιφερειών είναι η γνωριμία. Το να αγγίζεις τον άλλο εξωτερικά, στα σύνορά του, αυτό είναι σχέση. Πολλές φορές, ονομάζετε την γνωριμία σας αγάπη, αλλά αυταπατάστε. Η γνωριμία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη είναι πολύ σπάνια. Για να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, πρέπει να περάσεις ο ίδιος από μία επανάσταση, επειδή, αν θέλεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, θα πρέπει ν’ αφήσεις εκείνον τον άνθρωπο να φτάσει στο δικό σου κέντρο. Θα πρέπει να γίνεις ευάλωτος, απόλυτα ευάλωτος, ανοιχτός.
Είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο το ν’ αφήσεις κάποιον να φτάσει στο κέντρο σου, επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει μαζί σου όταν μάθει όλα σου τα μυστικά, όταν φανερωθεί αυτό που είχες κρυφό και βρεθείς απόλυτα εκτεθειμένος. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα κάνει ο άλλος.
Μπορείς ν’ αφήσεις κάποιον να μπει στο κέντρο σου, μόνο όταν δεν φοβάσαι, όταν δεν είσαι τρομοκρατημένος.
Υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσει κανείς. Ο ένας είναι να φοβάσαι, κι ο άλλος είναι ν’ αγαπάς. Όταν ζεις με το φόβο δεν θα μπορέσεις να πας ποτέ βαθιά σε μία σχέση. Παραμένεις φοβισμένος και δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλον, δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλο να σε διαπεράσει μέχρι τον πιο βαθύ σου πυρήνα. Αφήνεις τον άλλο μέχρι ενός σημείου, ύστερα μπαίνει στη μέση ο τοίχος και όλα σταματούν.
 Ο άνθρωπος που αγαπά είναι άνθρωπος της «θρησκείας». Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το μέλλον, ο άνθρωπος που δεν φοβάται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις, που ζει στο εδώ και τώρα.
Ο άνθρωπος που φοβάται υπολογίζει πάντα, κάνει σχέδια, κανονίζει, σιγουρεύει. Ολόκληρη η ζωή του χάνεται μ’ αυτό τον τρόπο. 
by OSHO

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

pop art @t Image gallery!! WOW!

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ: Pop Art @t Τhe Ιmage Gallery, 
ΠΟΥ: λεωφ. Αμαλίας 36, Αθήνα.
ΠΟΤΕ:18 Μαΐου- 27 (η 30) Ιουνίου.
ΝΑ ΠΑΜΕ: Οπωσδηποτε..δηλαδή μην κάθεστε καν!


Ποιος περίμενε αυτό το εντυπωσιακό νεοκλασικκό απέναντι από το Ζάπειο να φιλοξενήσει έκθεση Pop ARt και μάλιστα με ιδιόκτητα έργα που διατίθενται όλα προς πώληση? Εγώ πάντως εντυπωσιάστηκα!
Μπάινοντας αντίκρυσα μία καταπληκτική σύνθεση posters της Μεριλιν Μονροε του Andy Warhol και κάτι μέσα μου μου είπε πως αυτή η έκθεση είχε πολλά να μου πει. Ωστόσο, είχα και μια αμφιβολία δεδομένου ότι πριν λίγο διάστημα είχα επισκεφτεί το Μουσείο Μοντερνας Τέχνης στη Βαρκελώνη (ΜΟΜΑ) και η έκθεση pop art ήταν ιδιάιτερα ελλειπης και κακοφτιαγμένη.

 Η έκθεση με αποζημείωσε με το παραπάνω! Μακάρι να μπορούσα να αγοράσω τα πάντα!
Και για να σταματήσω να σας λέω πόσο μου άρεσε θα σας πω ότι περιλαμβάνει posters εμπνευσμένα από την pop art κουλτούρα, τα οποία ανήκουν στην προσωπική συλλογή του ιδιοκτήτη της γκαλερί «Αμαλίας 36». (Ω,,ναι θέλω να τον γνωρίσω.,,ω ναι!)
Δεν έλειπε κανέις από τη συλλογή. Συναντήσαμε πολλά γνωστά έργα, κάποια από τα οποία φέρουν και την ιδιόχειρη υπογραφή του δημιουργού τους, όπως: Andy Warhol, Roy Lichtenstein, David Hockney, Frank Ritter και Damien Hirst, καθώς και φωτογραφικά έργα από τους Helmut Newton, George Hurrell, Osvaldo Salas, Walter Bird, John Everard, Alfred Eisenstadt, Tom Kelly και Dee Chohan.
Παραθέτω καποια από τα έργα που θαυμάσαμε στην εξαίρετη αυτή προσπάθεια να γνωρίσει ( και να αποκτήσει) το αθηναικό κοινό έργα της ποπ αρτ σκηνής. Ενδεικτικά να πω πως οι τιμές των έργων ξεκινούν από 150 ευρώ και φτανουν τα 2000.

ΦΩΤΟΣΣΣ:



























Οι φωτογραφίες δεν μου ανήκουν. Όλα τα παραπάνω έργα υπάρχουν στην έκθεση.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Ουδείς αναντικαταστατος...

Όταν όλα γύρω σου είναι αναλώσιμα και εφήμερα γίνεσαι σαν αυτά. Μαθαίνεις να παίρνεις από τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω σου ό,τι μπορείς να πάρεις ή ό,τι αντέχουν να σου δώσουν. Και μετά τα παρατάς. Λες θα βρω άλλα. Που θα μου δώσουν νέες εμπειρίες, μεγαλύτερο ενδιαφέρον, μεγαλύτερη χαρά. Πιστεύεις ότι όταν σε μια σχέση δεν παίρνεις πια πράγματα πρέπει να φύγεις. Τι γίνεται όμως όταν δεν παίρνεις γιατί στην ουσία εσύ δεν δίνεις? Μοναξιά, Ανασφάλεια, Ιδιοτέλεια. Αυτά κερδίζεις μετά από κάθε σχέση που πετάς, μετά από κάθε ανθρωπο που θες να αντικατασταστήσεις γιατί φοβάσαι. Το συναίσθημα του φόβου είναι ισχυρότερο από οποιοδήποτε άλλο. Σου θολώνει το μυαλό και σε κάνει να μη βλέπεις καθαρά. Η παρέα σου. Οι φίλοι σου. Που είναι? Ήταν και αυτοί αναλώσιμοι? Μήπως τώρα έχεις νέους από την δουλειά σου? Ναι έχεις, Και δεν λέγονται φίλοι, λέγονται γνωστοί. Αναλώσιμοι γνωστοί που κάνουν τον κύκλο τους. Oι φίλοι σου όμως μένουν εκέι. Ουδείς αναντικατάστατος. Οι φίλοι μας, οι πραγματικοί φίλοι μας, είναι αναντικατάστατοι γιατί είναι ο ένας για τον άλλον κάτι σπουδαίο και μοναδικό. Οι άνθρωποι που έχουν μπει βαθιά στη ζωή μας και άφησαν το σημάδι τους δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Δεν θα αντικατασταθούν ποτέ. Και μη φοβάστε υπάρχει χώρος για όλους..

Gabriel Garcia Marquez. Πάντα επίκαιρος όσα χρόνια και αν περάσουν

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια
και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι,
αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γιαυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,
θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και
πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο,
αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι
κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.

Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ αγκάθια τους
και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.

Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου
και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν,
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά,
αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.

Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού,
χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά,
το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ,
γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα,
θα σ' αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα,
ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει,
αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ
κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ,
θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά,
ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,
αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσέ με,
σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (ισπ. Gabriel José García Márquez) είναι σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας.Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1928 στο χωριό Αρακατάκα της Κολομβίας. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.Το 1955 εκδόθηκε το πρώτο μυθιστόρημά του, «Τα Νεκρά Φύλλα». Ακολούθησαν τα έργα «Κακιά Ώρα», «Ο Συνταγματάρχης δεν Έχει Κανέναν να του Γράψει» και «Η Κηδεία της Μεγάλης Μάμα». Το 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά», το οποίο τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας, καθώς αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές.Το 1982 του δόθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Άλλα έργα του είναι:«Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη» «Χρονικόν Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου» «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας» «Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα» «Περί Έρωτος και 'Αλλων Δαιμονίων» «Η Περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν» «Η Είδηση μιας Απαγωγής» «Ανεμοσκορπίσματα» «Ο Στρατηγός μες στο Λαβύρινθό του» «Ζω για να τη διηγούμαι»




thanks to greveniotis.gr

Ας κάνουμε τη νύχτα μέρα. lexicon project

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Γυναίκες - Mundial 0-1!

Ναι η αλήθεια έιναι ότι πολλά ζευγάρια περνάνε... κρίση την περίοδο του Mundial! Οι γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες με την αιώνια αντίζηλο..ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ. Και αντί να εκμεταλλευόνται εην ευκαιρία για ξεσάλωμα και έξοδο με φίλες γκρινιάζουνε κιόλας! Η αλήθεια είναι ότι δεν θα χαρούν και πολύ οι γυναίκες που σαν εκπρόσωπός του γυναικείου φίλου υποστηρίζω την αντίπαλη ομάδα (και μυρίζομαι κόκκινη κάρτα) αλλά το σωστό να λέγεται..Τους σπάμε τα νεύρα όταν έχει mundial, champions league και τα συναφή.. Για όσες αποφάσισαν αυτή τη φορά να μην επιδωθούν σε ολονύχτιους τσακωμούς και κρεβατομουρμούρες παραθέτω έτοιμο υλικό από το ανδρικό κοινό με οδηγίες για τις..δύσκολες μέρες. Εννοείται πως δεν με βρίσκουν σύμφωνη σε όλα αλλά έχουν και αυτοί τα δίκια τους! Οπότε ας δούμε τι έχουν να μας πουν..



Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

starbucks addicted!


Μα υπάρχει καλύτερο πράγμα από άραγμα στη θάλασσα και στο χέρι starbucks frappucino?? Και όχι αυτή η ανάρτηση δεν αποτελεί διαφήμιση αλλα΄φόρο τιμής προς τους καφέδες και τα ροφήματα του starbucks που εμένα προσωπικά με εμπνέουν! Γι αυτό έφτιαξα τη δική μου εικόνα για το πως αντιλαμβάνομαι τα starbucks!

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Αν οι πριγκίπισσες ζούσαν σήμερα...

Aοι πριγκήπισσες ζούσαν σήμερα πολύ φοβάμαι ότι η τύχη τους θα ήταν η παρακάτω. Μία πλήρως ρεαλιστική προσέγγιση της γνωστής φωτογράφου Dina Goldstein. Περισσότερες φωτογραφίες στην σελίδα της! http://www.fallenprincesses.com/



καλοκαίρι και εξεταστική γίνεται? Δεν γίνεται!!

Κάθε καλοκαίρι τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Έρχεται ο Ιούνιος, ξεκινούν οι ζέστες, οι παραλίες γεμίζουν και οι εξεταστικές αρχίζουν..Θα μου πείτε: Σώπα! Όλοι τα περάσαμε αυτά κοπελιά! Και ναι δίκιο έχετε. Όλοι τα περνάμε και όλοι παραπονούμαστε. Απλά..λέω εγώ τώρα..Αν κάναμε μία έρευνα πόσα μαθήματα περνάνε οι φοιτητές στην χειμερινή εξεταστική και πόσα στην καλοκαιρινή τότε θα παθαίναμε κοκομπλόκο! Ωστόσο, θα μου απαντήσετε "Υπάρχει και ο Σεπτέμβρης και για τους ρέμπελους που δεν μπορούν να συγκεντρωθούν καλοκαιριάτικο!!" Ναι! θα απαντήσω! Υπάρχει.. Και πάλι καλά δηλαδή..αλλά τι να πρωτοδώσεις μέσα σε αυτόν τον έρμο το Σεπτέμβρη? Βέβαια, είναι λίγο σουρεάλ να τα λέω όλα αυτά από τη στιγμή που δεν χρωστάω κανένα μάθημα και δεν έχω αφήσει ποτέ μάθημα για το Σεπτέμβρη (ναι οκ μπορείτε τώρα να με μισείτε και να μην κάνετε παρέα μαζί μου. Μπορείτε να κάνετε και report στο άρθρο μου αν θέλετε) αλλά ένας Θεός ξέρει πως τα κατάφερα. Ίσως η θέληση μου να επεκτείνω όσο μπορώ τις καλοκαιρινές μου διακοπές (συμπεριλαμβανομένου του Σεπτεμβρίου) ήταν αυτή που με έκανε να θέλω να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα. Αυτό που εξαρχής όμως ήθελα να πω είναι ότι κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την εξεταστική τον Ιούνιο. Ας την μεταφέρουν ένα κομματάκι για μετά το καλοκαίρι.. Ας περάσουμε ένα καλοκαίρι ξέγνοιαστο και ολόκληρο!
Αυτό ήταν ένα ακόμη ξέσπασμα μιας φοιτήτριας που θέλει να πάει για μπάνιο και διαβάζει κάτι ηλίθιες σημειώσεις που δεν ξέρει καν που τις βρήκε. Επίσης, το ότι έκανα μόνη μου διάλογο πιο πάνω μου φαίνεται λίγο ανησυχητικό. 
Γεια χαρά σε όλους

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Business Ideas 2010. Kαινοτόμες ιδέες που ξεχώρισαν..

 1. Small-scale food production using membership models



2. Low impact advertising

3. Health tracking devices

4. Sample stores, cafes & vending machines

5. Discreet rooftop solar panels and wind turbines

6. Rotating retail at airports and in malls

7. Remote farming for consumers

8. Connecting creative consumers with local fabricators

9. Paying consumers to promote products they use and love

10. Single-use toilet bag turns human waste into fertilizer


Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Μπορεί όντως με μια σωστή απάντηση να δώσεις τροφή σε κάποιον που τη χρειάζεται? Free rice!


Εγώ πάντως δοκίμασα! Και ακόμη παίζω! Το site γράφει πως οι χορηγοί πληρώνουν για το ρύζι που κερδίζεις μέσα από τις ερωτήσεις. Σαν σκέψη και μόνο πάντως μ αρέσει :)

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

To είδαμε και αυτό!


Γνωστό και μη εξαιρετέο βιβλιοπωλείο θρησκευτικών αναγνωσμάτων σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων. Περιττό να σας πω πως όταν ο ¨"συμπαθητικός¨" κύριος που ήταν μέσα με είδε να τραβάω φωτογραφίες έσπευσε να έρθει να ελέγξει για ποιο λόγο φωτογραφίζω τη βιτρίνα του και να σιγουρευτεί ότι δεν κάνω ρεπορτάζ!