Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Διψάω για νόημα

Το διάβασα στο dreamsgr.blogspot.com/ και ήταν σαν να το έχω γράψει εγώ! Η καθημερινότητα μας- η φυλακή μας. Σας το παραθέτω αυτούσιο 

Διψάω για νόημα

Όλο το είναι μου ζητάει κάτι ουσιώδες. Κάτι πραγματικά σημαντικό πέρα από τα μικροαστικά και πεζά μου αδιέξοδα. Οι επιτυχίες μου είναι επιτυχίες ενταγμένες σε ένα σύστημα που δεν έχει καμία σημασία. Ούτε εγώ έχω σημασία. Τίποτα δεν έχει σημασία.

Η ουσία σε όλα αυτά τα αυτοκίνητα που τρέχουν καθημερινά με μανία και τους πεζούς που γεμίζουν τα πεζοδρόμια κατευθυνόμενοι είτε σε δουλειά, είτε σε ψυχαγωγία μου είναι τελείως άγνωστη.

Φυσικά και δεν απέχω από τίποτα απ' αυτά. Ενθουσιάζομαι όταν καταφέρνω κάτι δύσκολο, όταν λύνω ένα πρόβλημα ή ξεπερνάω εμπόδια. Χαίρομαι με τις απρόσμενες ξαφνικές χαρές των φίλων μου. Επίσης χαλιέμαι με την παραμικρή βλακεία λες και δε θα την έχω ξεχάσει την επόμενη κιόλας μέρα.

Αύριο πάλι στον δρόμο θα προσπαθώ να γλιτώσω πολύτιμα λεπτά αποφεύγοντας δρόμους με κίνηση καθώς τα θεωρώ χαμένο χρόνο από τη ζωή μου.

Και αν ακόμα τα εξοικονομήσω τι θα αλλάξει; Αφού δε θα μπορέσω ποτέ να ξοδέψω χρόνο σε κάτι γεμάτο ουσία-νόημα-σημασία-διάρκεια. Όλα είναι τρομερά εφήμερα και τίποτα δε μένει ίδιο για πολύ καιρό.

Το μόνο που δεν αλλάζει είναι ο τρόπος που βλέπω την πραγματικότητα από μικρό παιδάκι. Μπορεί να κάνω όλα όσα απαξιώνω και να ξεγελάω τον εαυτό μου τον περισσότερο χρόνο παριστάνοντας επιτυχώς τον ευτυχισμένο, αλλά στιγμές όπως και τώρα αποστασιοποιούμαι από αυτές τις πράξεις μου. Αποστασιοποιούμαι από κάθε τι "κοινωνικό" και απομονώνομαι.

Είμαι πια μόνος μου, εκτεθειμένος και ευάλωτος σε αυτόν τον αυστηρό κριτή που ζει μέσα μου. Με χλευάζει και με λυπάται ταυτόχρονα. Δεν ικανοποιείται ποτέ με τίποτα. Ότι και να του φέρω, όποια επιτυχία, έπαινο, πρόκληση ή εξέλιξη στη ζωή μου, τον αφήνει αδιάφορο.

Περιμένει και ποθεί κάτι που ποτέ δε θα λάβει, δυσκολεύεται ακόμα και να το προσδιορίσει, να το περιγράψει, δεν υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο στο κάτω κάτω, της φθοράς, της απώλειας, του εφήμερου.

Κάνω υπομονή απλά. Προσαρμόζομαι στην περίσταση. Ξεχνιέμαι. Λέω ότι δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά. Ενσωματώνομαι στο περιβάλλον.

Με παρηγορεί πολύ η γνώση ότι όλοι είμαστε ίσοι ως προς τα όρια του κόσμου αυτού. Κι όμως θα θελα να υπάρχει κάτι ανώτερο και να ίσχυε για τον καθένα, εφόσον το ήθελε, όπως το ήθελε.

Το μόνο που μπόρεσε και μ' απογείωσε με τη δύναμη του και με προσγείωσε βαθιά μέσα στον κόσμο του, κόσμο κατακλυσμιαίων συναισθημάτων, με πυροτεχνήματα, πολύχρωμα νέον φώτα που παίζουν μέσα στο μυαλό και είναι ασύγκριτα πιο όμορφα από τα κανονικά, αδιαφορία για κάθε τι πεζό και ανούσιο, αδικαιολόγητο εφησυχασμό και χαζή αισιοδοξία για οτιδήποτε, αυτό είναι ο έρωτας.

Μόνο ο έρωτας μπόρεσε να σβήσει από μέσα μου τη γνώση του θανάτου, της ατέλειας, του πρόσκαιρου, το διαρκές εκνευριστικό ανικανοποίητο με τα πάντα. Έστω πρόσκαιρα.

Get a life!


Είμαι ίντερνετ μανιακ. Ναι το παραδέχομαι και το βροντοφωνάζω. Πιστέυω στην τεράστια σημασία των social media και όλου του ιντερνετικού κόσμου που έχουμε δημιουργήσει. Ξοδεύω πολλές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο μου στον υπολογιστή ειδικά κάτι τελειωμένα βραδυα που όλοι κοιμούνται και ψάχνω κάποιον να μιλήσω γιατί έχω ανάγκη επικοινωνίας οπως και δηποτε! (είναι κάτι σαν την υπογλυκαιμία- άπαξ και με πιάσει η ανάγκη επικοινωνίας θέλω να μιλάω και να μιλαώ και να μιλάω μέχρι να κουραστώ ή μέχρι να με εγκαταλέιψει ο συνομιλητής μου...). Έχοντας μπει από μικρή στο τριπάκι του ίντερνετ είχα περάσει και εγώ τις δικές μου φάσεις καψίματος αλλά μετά από λίγο συνερχόμουν. Το θέμα είναι αν δεν συνέρθεις τι γίνεται?
Έχω μια φίλη που είναι και αυτή μανιακή με το ιντερνετ. Κάθεται αμέτρητες ώρες και βλέπει βιντεάκια στο γιουτιουμπ ή διαβάζει ξανά και ξανά το faeenamalaka.blogspot.com ή μπαίνει σε τσατ ρουμς και ψάχνει κόσμο να μιλήσει. Βαριέται να βγαίνει μαζί μας. Προτιμά να βλέπει πως αναπαράγονται οι ουρακοτάγκοι και τα γιγάντια μαμούθ παρά να βγει να πάρει λίγο αέρα. Οι σχέσεις που δημιουργεί είναι όλες μέσω μσν ή από τα προαναφερθέντα τσατ ρουμς και όλη τη μέρα μιλάει γι αυτά τα άτομα. Πόσο ενδιαφέροντα είναι..πόσα πράγματα ξέρουν..όσο θα θελε να τους γνωρίσει. Οπότε όλη της η έννοια είναι να τρέξει να ανοίξει το μσν να μιλησει με τους νεους τους φίλους για το αν υπάρχει ή όχι παράλληλο σύμπαν και ταυτοχρόνως να τσεκάρει όλα τα σχετικά βιντεάκια. Όταν την πέρνουμε τηλέφωνο δεν απαντάει καν γιατί είναι τόσο καμένη που δνε ακούει ούτε τηλέφωνα όταν σερφάρει. Και αν τύχει και της μιλήσεις ενώ είναι στο ίντερνετ απλά είναι σαν να μην υπάρχεις- γιατί πολύ απλά για αυτή εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουμε-
Τα social networks δεν νομίζω ότι είχαν σαν σκοπό να σε κάνουν αντικοινωνικό οπότε μάλλον πάει κάτι στραβά. Όμως δεν είναι μόνο η φίλη μου έτσι. Ξέρω αρκετό κόσμο που προτιμά την ασφάλεια του υπολογιστή του από το να βγει έξω να διασκεδάσει γιατί πλέον στον εικονικό κόσμο που έχουν δημιουργήσει η διασκέδαση είναι ένα νέο high score ή η ανακάλυψη ενός ανθρώπου στην άλλη άκρη της γης που νομίζουν ότι είναι το άλλο τους μισό..
Ξεκολλήστε επιτέλους! Καταλάβετε ότι καλώς η κακώς το να μιλάς μέσω μιας οθόνης όλη τη μέρα δεν είναι και το πιο νορμάλ πράγμα ειδικά σε έναν κόσμο όπου ο καθένας ότι δηλώνει είναι! Και ποτέ δν θα μάθεις αν λέει ψέματα! Αυτή ίσως είναι και η μαγεία του κυβερνοχώρου..αυτή η άγνωστη περιπλάνηση αλλα΄όταν  γίνεται τρόπος ζωής κάτι δεν παέι καλά.
Ας μη φτάνουμε στην υπερβολή. Αν μείνετε μια μέρα χωρίς ίντερνετ δεν θα πεθάνετε ούτε θα χάσετε τους μοναδικούς ιντερνετικούς φίλους σας που σας περιμένουν με ανυπομονησία για έναν ιντερνετικό καφέ. Ζούσατε και χωρίς αυτό κάποτε. Και όπως είπα όλα αυτά τα λέω εγώ που είμαι ιντερνετ μάνιακ αλλα έχω και κανονική ζωή. Γι αυτό βρείτε και εσείς τη δικής σας αλλιώς θα καταλήξετε τα ιντερ-νερντ-ακια της επόμενης γενιάς που θα ζείτε για σερφάρετε. Get a life τέλος πάντων!
Reblog this post [with Zemanta]