Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

για σενα


Με ρώτησες τι σημαίνει έρωτας. Σου απάντησα να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τη σκέψη του άλλου. Να του δίνεις απλόχερα χωρίς να σε νοιάζει να θα πάρεις. Να σπάει η καρδιά σου στα δύο όταν χωρίζεστε, να τρέμεις μέχρι να τον δεις. Έρωτας είναι, να λες συγγνώμη, έρωτας είναι να συγχωρείς. Μα μαθαίνεις να ακούς τον άλλον, να τον κοιτάς και να μπορείς να τον διαβάσεις χωρίς να σου μιλάει. Είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο, απλά και μόνο γιατί τριγυρίζει στο μυαλό σου, αυτό που σε κάνει να βλέπεις έξω ήλιο ενώ βρέχει. Να ακούς την καρδιά σου να μιλάει και να θες να πλημμυρίσεις τον κόσμο με τις σκέψεις σου. Θες να το μοιραστείς με όλους μα πιο πολύ θέλω να το μοιραστώ με σένα.
Εσένα που είσαι ο λόγος που ήθελα να γράψω και να χαράξω όλα όσα αισθάνομαι σε αυτές εδώ τις γραμμές.
Εσένα πού είσαι δίπλα μου καθε στιγμή.


ΥΓ: Λύπη μαζί- Λύπη μισή
       Χαρά μαζί- Χαρά διπλή

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Τελευταία χάνεται η ψυχή όταν χάσει την ελπίδα της

Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Πόσοι ξυπνάνε με ένα χαμόγελο και κοιμούνται με μια όμορφη σκέψη; Πόσοι σκέφτονται το αύριο και βλέπουν ελπίδα; Σίγουρα λιγότεροι από αυτούς που νιώθουν φυλακισμένοι και εγκλωβισμένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή. Δείτε τι ωραία έχουμε φτιάξει την κοινωνία μας. Δείτε πως φυλακιστήκαμε μόνοι μας και τώρα τα δεσμά είναι βαριά και πονάνε. Ο άνθρωπος όταν χάνει τις αξίες του είναι καταδικασμένος να χάσει τον εαυτό του, το είναι του. Και όταν χάνουμε τον εαυτό μας σβήνει κάθε ελπίδα. Κάπου όμως διάβσα πως δε χάνεται η ελπίδα τελευταία... Τελευταία χάνεται η ψυχή όταν χάσει την ελπίδα της. Οπότε, μένουμε άνθρωποι μισοί, άνθρωποι κενοί χωρίς σκοπό και νόημα. Και εκεί είναι που αρχίζει η αντίστροφη πορεία. Οι αξίες που έχουν χαθεί αντικαθιστώνται από νέες που μας ορίζει η κοινωνία και ο σκοπός μας γίνεται ένας και οικουμενικός. Αγωνιζόμαστε για μια θέση εργασίας, προσπαθούσε να πατήσουμε το διπλανό μας, να φτάσουμε πρώτοι, να προλάβουμε..Να βγάλουμε λεφτά..Να πάρουμε αυτοκίνητα και ρούχα να καλύψουν τη γύμνια μας. Ποιος τα χρειαζεται αυτά στη φυλακή σκέφτηκε κανείς; Ο φυλακισμένος ζητά ελπίδα αλλά δεν πουλιέται, ζητά συντροφιά αλλά δεν αγοράζεται. Οπότε γιατί κυνηγάμε σκιες ;

Τι μας κρατά φυλακισμένους; Αυτοί που κυβερνούν και μας θέλουν πρόβατα, τα ΜΜΕ που μας φοράνε παρωπίδες με τη θέληση μας και μας δίνουν τροφή που όυτε τα ζώα δεν θα ήθελαν; Η μήπως ο εργοδότης μας που αν εξεγερθούμε θα μας απολύσει; Κάποιον μπορεί να τον κρατά φυλακισμένο η γυναίκα του που δεν του δίνει την ελευθερία του, κάποιον η οικογένεια του που τον καταπιέζει. Ολους μας όμως μας κρατάει κάτι κοινό. Η αλήθεια ότι αυτό που ζούμε δεν είναι αυτό που θέλουμε και πάνω απ όλα ο ΦΟΒΟΣ να το αλλάξουμε. Αντέχουμε την καταπίεση αλλά όχι την ανασφάλεια. Προτιμάμε το ψέμα από την αλήθεια. Και αυτό είναι που μας κρατά στο κλουβί. Γιατί δεν βγαίνουμε πια στους δρόμους; Γιατί μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας; Ποιος θα λέιψει μια μέρα από τη δουλειά του για να αγωνιστεί για τα δικαίωματά του όταν ξέρει ότι την επόμενη μπορεί να απολυθεί;

Πως άλλαξαν τα πράγματα.. Πριν κάποια χρόνια κάποιοι πάλεψαν με αίμα για να κατακτηθεί το οχτάωρο. Για να μην είναι η ζωή μας η δουλεία μας και η δουλειά μας η ζωή μας.. Και σε λίγο θα παλέυουμε για να δουλέυουμε κάπου ακόμα και 12 και 15 ώρες. Και θα λέμε και ευχαριστώ..

Νομίζω όμως ότι αυτός ο θυμός που κρύβεται μέσα μας κάποια στιγμή δεν θα δαμάζεται. Θ α γίνει δύναμη και ανάγκη για άλλαγή. Και τότε θα είμαστε πολλοί. Και όταν είμαστε πολλοί είναι πιο εύκολα να σπάσουν τα δεσμά.

Μπορέιτε να με πείτε ρομαντική αλλά και ο κυνικός ρεαλισμός δεν μας οδήγησε κάπου. Οπότε μπορώ να ελπίζω :)

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Αναζητώντας την Ιθάκη μας..

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει•
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.





Η Ιθάκη είναι ένας από τους ωραιότερους συμβολισμούς. Είναι το ταξίδι, ο προορισμός, η ίδια η πορεία της ζωής μας. Έχουμε αλήθεια αναρωτηθεί αν το ζητούμενο είναι η διαδρομή ή ο σταθμός'; Ας το σκεφτούμε διαφορετικά... Δεν υπάρχει μία Ιθάκη κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Μπορεί να υπάρξουν πολλές. Και έννοώ την Ιθάκη σαν ένα προορισμό που θέλουμε να φτάσουμε. Η διαδικασία που θα ακολουθήσουμε για να φτάσουμε κάνει τον προορισμό τόσο συναρπαστικό. Αυτή η γλυκιά προσμονή για κάτι που θέλουμε τόσο μας δίνει κουράγιο και δύναμη να το κυνηγήσουμε. Μας γεμίζει χαρά και ταξιδεύει μακριά τη φαντασία μας που δεν σταματά ποτέ.
Αυτό το ταξίδι που έχουμε σχεδιάσει με το νου μας μπορεί να μην αναταποκρίνεται σε αυτό που περιμένουμε να αντικρίσουμε όταν φτάσουμε στον προορισμό μας. Όχι γιατί ο προορισμός δεν είναι αυτό που περιμέναμε αλλα γιατί τελικά ο προορισμός είναι το τέλος.. Και αναπολούμε το ταξίδι μας! Τα τρελά σχέδια που κάναμε..τις πελώριες φαντασιώσεις μας και τις φανταστικές εικόνες που πλέκαμε για αυτό που μας περιμένει. Τα συναισθήματα που μας ξυπνά η επιθυμία για να φτάσουμε στον προορισμό γίνονται όλο και πιο δυνατά όσο πλησιάζουμε σε αυτόν.. όσο το μυαλό ταξιδεύει. Και όπως λέει και το ποίημα "μην βιάζεις το ταξίδι σου καθόλου..Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει".. Όσο πιο πολύ καιρό ταξιδεύεις..είτε με τη φαντασία σου είτε με το σώμα σου, τόσο πιο σημαντικός γινεται για σένα ο σταθμός που προσμονείς. Γι αυτό ποτέ μην διαλέξεις τον εύκολο δρόμο. Δεν θα σου δώσει εφόδια.. Θα σε αφήσει γυμνό. Και όταν φτάσεις στο τέρμα θα απογοητευτείς. Μπορεί να φτάσεις πρωτος αλλά θα είσαι άδειος μέσα σου. Όποιος απολαύσει το ταξίδι και ανοίξει τα πανιά του θα είναι αυτός που θα κερδίσει στο ΄δρόμο και ποτέ...ποτέ...δεν θα ξεχάσει την Ιθάκη. 

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Το μανιφέστο των bloggers για να μην ξεχνάμε..

Οι συγκεκριμένες θέσεις δημοσιεύτηκαν πριν 2 χρόνια στο nylon αλλά με τα όσα ακούγονται τον τελευταίο καιρό θα ήθελα να τις ξαναθυμηθούμε ...


ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ BLOGGER

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα τουblogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.
Aπο το nylon