Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Δε με αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό...


Δεν μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό·
τα δάκρυά μου δε σας λένε κάτι.
Λοιπόν διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ,
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.


Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που ετοιμάζουμε ταξίδι με τον εαυτό μας. Ένα ταξίδι απρόσμενο που δε σε αφήνει να το προγραμματίσεις αλλά σε προκαλεί να το ζήσεις. Δεν το υπολογίζεις, δεν το περιμένεις αλλά σίγουρα δε μπορείς να το αγνοήσεις. Ξεκινάει με ένα "ξύπνημα", αλλιώτικο από τα καθημερινά, που σε κάνει να σηκωθείς και να σε δεις διαφορετικά. Βλέπεις στον καθρέπτη μία όψη γνώριμη που έχει αρχίσει να έχει σημάδια που δεν είχες προσέξει πιο πριν. Καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Δεν είναι που μεγάλωσες, είναι που μέσα σου είσαι διαφορετικός. Με αφορμή το ξύπνημα αρχίζεις να ψάχνεις τον δρόμο του ταξιδιού σου. Με όχημα το Ποιος Είμαι και με συντροφιά το Που Πάω ξεκινάς τη δική σου αναζήτηση. Αυτό το ταξίδι σε θέλει μόνο. Δε χωράνε άλλοι στη βάρκα παρά μόνο εσύ και ο εαυτός σου. Είναι η ευκαιρία σου να περάσετε λίγο χρόνο μαζί, να τον ακούσεις και πάνω από όλα να τον αγαπήσεις ή και να τον απορρίψεις. Σε αυτό το ταξίδι δεν υπάρχουν κανόνες. Ούτε σύνορα. Εσύ επιλέγεις σε ποια μονοπάτια θα μπεις και σε ποια στενά θα στρέψεις τη βάρκα σου. Επίσης, ξέχασα να σου πω κάτι. Το ταξίδι αυτό δεν έχει προορισμό. Δεν έχει σημείο αποβίβασης. ¨Δεν έχει τέλος. Μη σε φοβίζει, όποτε θες κάνεις την στάση σου στην πιο κοντινή στεριά και συναντάς όσους έχεις καιρό να δεις. Αλλά σε κάθε στάση ακόμη και αν συναντάς τους ίδιους ανθρώπους το σίγουρο είναι ότι θα νιώθεις σα να τους ξαναγνωρίζεις. Η μάλλον σα να σε ξαναγνωρίζουν. Κάποιους από αυτούς θα θες να τους πάρεις μαζί σου. Από αυτούς κάποιοι θα σε πουν τρελό και θα σου γυρίσουν την πλάτη, κάποιοι θα προσπαθήσουν να μπουν στη βάρκα σου αλλά τελευταία στιγμή θα το μετανιώσουν και θα γυρίσουν πίσω και κάποιοι θα σ ακολουθήσουν, με δυσπιστία ίσως στην αρχή, αλλά μετά θα είναι έτοιμοι να πάρουν το δικό τους τιμόνι στα χέρια και τη δική τους βάρκα. Μπορεί βέβαια να μη συμβεί τίποτα από όλα αυτά. Και να νιώσεις ότι σε αυτό το ταξίδι δε σε ακολουθεί κανείς από όσους νόμιζες ότι θα έχεις πλάι σου. Μην ξεχνάς όμως τι είπαμε. Στη βάρκα χωράς εσύ και ο εαυτός σου. Μαζί ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι. Οι υπόλοιποι θα φτιάξουν τη δική τους βάρκα αν θέλουν. Στην αρχή στο δρόμο σου δε θα βλέπεις κανέναν άλλον. Μπορεί να σκεφτείς ότι κάποιο λάθος δρόμο έχεις πάρει γιατί έχεις συνηθίσει να βλέπεις κόσμο όπου πηγαίνεις. Και όπου είναι οι πολλοί είναι και κάτι καλό έτσι δε λένε; Ήρθε ή ώρα λοιπόν να καταλάβεις ότι ΕΣΥ ορίζεις τι είναι καλό ή κακό για σένα και ότι εσύ ορίζεις τις συντεταγμένες. Θα δεις που μετά λίγο θα βρεις μπροστά σου και άλλες βαρκούλες που είχαν ξεκινήσει πριν από σένα και είχαν περάσει τις μεγάλες τρικυμίες που θα περάσεις και εσύ. Αυτοί θα ναι οι συνοδοιπόροι σου και μπορεί να συναντιέστε συχνά πυκνά. Οπότε, τελικά, δεν είναι και τόσο μοναχικό αυτό το ταξίδι. Πρόσεξε στις στεριές που θα σταματάς. Θα είναι κόσμος που δεν έχει μάθει στις δυσκολίες της θάλασσας και στα ζόρια που έχει ένα ταξίδι. Μπορεί να σε πουν αλλόκοτο και να μη σε δεχθούν εύκολα στη συντροφιά τους. Αλλά θα ξέρεις ότι είναι άνθρωποι σαν εσένα πριν ξεκινήσεις την πορεία σου. Μην τους συνεριστείς αν σε αποπάρουν. Ίσως σε ρωτήσουν τις ιστορίες σου από τη θάλασσα και κάτσουν γύρω από τη φωτιά να σε ακούσουν.  Μην ξεχνάς, έχεις και εσύ πράγματα να μάθεις από τους στεριανούς γιατί λείπεις καιρό και πολλά μπορεί να έχουν αλλάξει.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν
στα όρια των χωραφιών κι -εν μέσω άπνοιας-
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.
Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Και μετά από τις ιστορίες που θα πεις και θα ακούσεις θα ξαναμπείς στο βαρκάκι σου. Αλλά τώρα δεν θα είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Θα είσαι ΕΣΥ. Πιο σίγουρος από ποτέ για το ποιος είσαι και που πας. Θα ανοίξεις πανιά και με ένα γεμάτο χαμόγελο θα ξεκινήσεις πάλι. 
Αν με βρεις σε κάνα βαρκάκι ξοπίσω ή μπροστά σου σήκωσε μου ένα μαντήλι να σε δω και να πλεύσουμε παρέα μέχρι την επόμενη στεριά. Καλό ταξίδι.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Είμαστε οι επιλογές μας

 
Δεν είμαι καλά σου λέω...Αυτή η φράση παίζει πολύ τελευταία.. Όλοι τριγύρω μου δεν περνούν καλά (και εγώ μαζί τους μη νομίζετε). Μπορεί στις 21 Δεκεμβρίου να μην καταστράφηκε ο κόσμος αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ γαμήθηκε ο Δίας. Παλιότερα πάλι περνάγαμε τις περιόδους που κάποια από την παρέα θα είχε τις μαύρες της γιατί χάλασε το μανικιούρ, γιατί δεν τηλεφώνησε ο Κώστας ή γιατί το καινούριο της παντελόνι δεν της χωράει γιατί χθες έφαγε σα  μοσχάρι. Πλέον έχουν κάπως αλλάξει τα πράγματα..Δεν τις νοιάζει αν χάλασε το μανικιούρ γιατί δεν έχουν λεφτά να κάνουν μανικιούρ, ούτε τις νοιάζει αν τηλεφώνησε ο χθεσινός τύπος στο μπαρ γιατί οι έξοδοι είναι περιορισμένες- το ίδιο και οι νέες κοινωνικές συναναστροφές- και φυσικά δεν έχουν καινούριο παντελόνι, αφού δεν έχουν δουλειά, οπότε θα φορέσουν το παλιό που τους ταιριάζει γάντι. Τα προβλήματα λοιπόν ξεπέρασαν το πρώτο επίπεδο και έφτασαν σε άλλο level. Το να μην έχεις να πληρώσεις το νοίκι και τους λογαριασμούς σου είναι αντικειμενικό πρόβλημα και σίγουρα μια κουβέντα με τις φίλες σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Εκτός αν η νέα σου φίλη λέγεται Λάτση. Δεν έχεις δουλειά; Μάντεψε εσύ και άλλο ένα εκατομμύριο. Και όχι δε στα λέω για να νιώσεις καλύτερα και να σε κατακλύσει το αίσθημα του δεν-είμαι-μόνη-είναι-όλοι αλλά για να δεις ότι είναι μια γενικότερη κατάσταση που ξεπερνάει εσένα προσωπικά (ξέρεις τι εννοώ). Επίσης, δε διαβεβαιώνω ότι και αυτοί που έχουν δουλειά τρώνε τέτοιο ζόρι που καμιά φορά εύχονται να μην είχαν. Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι γιατί ενώ δεν είσαι  καλά, δεν έχεις λεφτά, δεν έχεις όρεξη, δεν έχεις ενέργεια κλπ συνεχίζεις να αφήνεσαι και να βαλτώνεις. Κολλάς όλο και περισσότερο και φροντίζεις να γίνεις ακόμη χειρότερα για να τροφοδοτήσεις τη μιζέρια σου. Όλοι περάσαμε από αυτή τη φάση αλλά κάποια στιγμή πρέπει να κουνήσεις  το κεφάλι σου και να ξυπνήσεις. Λες έκανες λάθος επιλογές και γιαυτό έφτασε ως εδώ. Και μετά έρχεται το Αν.. (α ρε Χριστόφορε...) αν είχες κάνει εκείνο, αν είχες φύγει έξω..αν δεν είχες χωρίσει.. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσεις το αν σου. Αν είχες κάνει κάτι άλλο δεν θα ήσουν εσύ. Είμαστε οι επιλογές μας και ότι κάνουμε είναι γιατί είμαστε εμείς και είμαστε έτσι και όχι αλλιώς. Δέξου το και πορεύσου μαζί του. Αν κάτι δεν πήγε καλά προσπάθησε να το διορθώσεις. Με τη μίρλα σίγουρα δε διορθώνεται τίποτα. Το πολύ πολύ να χάσεις και αυτούς που είχαν διάθεση να σε βοηθήσουν. Κάνε επιλογές πάλι χωρίς φόβο. Άσε το αν. Ζήσε το τώρα και κάνε αυτό που τώρα θα σε κάνει καλά. Και όταν έρθει το αύριο θα το αντιμετωπίσεις και αυτό. Μην αγχώνεσαι για το μέλλον και χάνεις το παρόν γιατί στο τέλος αυτό το μέλλον ίσως να μην το γευτείς ποτέ. Όταν δεν ξέρεις τι να διαλέξεις και η καρδιά μιλάει αντίθετα από το μυαλό κάνε αυτό που θα σε ηρεμήσει περισσότερο. Και αν πάλι δεν ξέρεις μείνε για λίγο ακίνητος και κλείσε τα μάτια. Νιώσε το χρόνο που περνάει και σκέψου ότι όποιο ποτάμι και να διαλέξεις στο τέλος όλα οδηγούν στη θάλασσα.